The Kitáb-i-Aqdas - Notes

1. słodki aromat Mojej szaty ¶4

Jest to aluzja do historii o Józefie znajdującej się w Koranie oraz w Starym Testamencie, w której szata Józefa przyniesiona przez jego braci do Jakuba, ich ojca, umożliwiła Jakubowi odnaleźć jego zagubionego ukochanego syna. Metafora pachnącej „szaty” jest często używana w Pismach Bahá’í w odniesieniu do rozpoznania Objawiciela Boga i Jego Objawienia. 

Bahá’u’lláh, w jednej ze swoich Tablic, opisuje Siebie jako „Boskiego Józefa”, który został „przehandlowany” przez niebacznych „za najbardziej lichą cenę”. W Qayyúmu’l-Asmá’ Báb opisuje Bahá’u’lláha jako „prawdziwego Józefa” oraz przepowiada nieszczęścia, które będzie musiał znosić z rąk swojego podstępnego brata (zobacz adnotację 190). Podobnie Shoghi Effendi porównuje dotkliwą zazdrość, którą wzbudziła wybitność ‘Abdu’l-Bahy w Jego przyrodnim bracie Mírzá Muhammad-‘Alí do śmiertelnej zawiści, „którą nieprzeciętna doskonałość Józefa roznieciła w sercach jego braci”.

2. Palcami potęgi i mocy odpieczętowaliśmy wyborne Wino ¶5

Spożycie wina i innych środków odurzających jest zabronione w Kitáb-i-Aqdas (zobacz adnotacje 144 i 170).
Odniesienie do spożycia „wina” w sensie alegorycznym, które powoduje duchową ekstazę, można znaleźć nie tylko w Objawieniu Bahá’u’lláha, ale także w Biblii, Koranie oraz starożytnych tradycjach hinduskich. 

Przykładowo w Koranie sprawiedliwym obiecuje się, że otrzymają do picia „zapieczętowane wyborne wino”. W swoich Tablicach, Bahá’u’lláh utożsamia „wyborne Wino” ze swoim Objawieniem, którego „piżmowy zapach” roznosi się „na wszystkie stworzone rzeczy”. Mówi, że „odpieczętował” to „Wino” i w ten sposób ukazał duchowe prawdy, które były dotychczas nieznane umożliwiając tym, którzy je piją, aby „dostrzegli wspaniałości światła jedności” oraz „uchwycili istotny cel leżący u podstaw Pism Boga”. 

W jednej ze swoich medytacji Bahá’u’lláh prosi Boga, aby dał wyznawcom „wyborne Wino Twojego miłosierdzia, aby sprawiło, iż zapomną kogokolwiek oprócz Ciebie i powstaną, by służyć Twojej Sprawie i być wytrwałym w ich miłości do Ciebie”.

3. Zaleciliśmy wam modlitwę obowiązkową ¶6 

W języku arabskim używa się kilku słów określających modlitwę. Słowo „ṣalát”, które pojawia się tu w oryginale, odnosi się do szczególnej kategorii modlitw, których recytowanie zostało nakazane wyznawcom o określonych porach dnia. W celu odróżnienia tej kategorii modlitwy od innych rodzajów słowo to zostało przetłumaczone jako „modlitwa obowiązkowa”. 

Bahá'u'lláh oświadcza, że „modlitwa obowiązkowa i post zajmują wyjątkową pozycję w oczach Boga” (Pytania i odpowiedzi, 93). ‘Abdu'l-Bahá potwierdza, że takie modlitwy „sprzyjają pokorze i poddaniu, kierowaniu twarzy ku Bogu i wyrażaniu oddania Jemu” oraz że poprzez te modlitwy „człowiek utrzymuje łączność z Bogiem, stara się być blisko Niego, rozmawia z prawdziwie Ukochanym swego serca i osiąga duchowe poziomy”. 

Modlitwa Obowiązkowa (zobacz adnotację 9), do której odnosi się ten werset, została zastąpiona przez trzy Modlitwy Obowiązkowe objawione później przez Bahá'u'lláha (Pytania i odpowiedzi, 63). Teksty trzech modlitw, które obecnie są w użyciu, wraz z instrukcjami ich recytowania, można odnaleźć w tej księdze w części Teksty uzupełniające do Kitáb-i-Aqdas.
Kilka „Pytań i odpowiedzi” odnosi się do kwestii związanych z trzema nowymi Modlitwami Obowiązkowymi. Bahá'u'lláh wyjaśnia, że każdy ma możliwość wyboru jednej z trzech Modlitw Obowiązkowych (Pytania i odpowiedzi, 65). Inne instrukcje ujęte zostały w Pytaniach i odpowiedziach nr 66, 67, 81 i 82.

Szczegóły prawa dotyczącego modlitwy obowiązkowej zostały podsumowane w punktach IV.A.1.–17. Spisu i kodyfikacji.

4. dziewięcioma rakatami ¶6

Rakat oznacza recytację specjalnie objawionych wersetów, której towarzyszy zalecony zestaw uklęknięć i innych ruchów.

Modlitwa Obowiązkowa początkowo nakazana przez Bahá’u’lláha Jego wyznawcom składała się z dziewięciu rakatów. Dokładny charakter tej modlitwy i specyficzne instrukcje co do jej recytacji nie są znane, ponieważ modlitwa została zagubiona. (Zobacz adnotację 9.)

W Tablicy opisującej obecnie obowiązujące Modlitwy Obowiązkowe ‘Abdu’l-Bahá zauważa, iż „w każdym słowie i geście modlitwy obowiązkowej istnieją nawiązania, tajemnice i mądrość, których człowiek nie jest w stanie pojąć, a listy i zwoje nie mogą zawrzeć”.

Shoghi Effendi tłumaczy, że te proste wskazówki dane przez Bahá’u’lláha do recytacji niektórych modlitw nie tylko mają duchowe znaczenie, lecz także pomagają osobie „w pełni skupić się w czasie modlitwy i medytacji”.

5. w południe, z rana i wieczorem ¶6

Co się tyczy definicji słów „rano”, „południe” i „wieczór”, pór, w których powinno się odmawiać obecnie obowiązującą średnią Modlitwę Obowiązkową, Bahá’u’lláh oświadcza, że pory te odpowiadają „wschodowi słońca, południu i zachodowi słońca” (Pytania i odpowiedzi, 83). Wyjaśnia On, że „dopuszczalne pory odmawiania Modlitw Obowiązkowych są odpowiednio pomiędzy rankiem a południem, między południem a zachodem słońca oraz pomiędzy zachodem słońca aż do dwóch godzin po zachodzie słońca”. Ponadto ‘Abdu’l-Bahá oświadczył, iż poranną Modlitwę Obowiązkową można odmawiać już od samego świtu. 

Definicja „południa” jako czasu „od południa do zachodu słońca” odnosi się do recytacji zarówno krótkiej, jak i średniej Modlitwy Obowiązkowej.

6. Zwolniliśmy was od większej liczby ¶6

Wymagania co do modlitwy obowiązkowej nakazanej w okresach Objawienia bábí i islamu były bardziej wymagające niż te do odmawiania Modlitwy Obowiązkowej składającej się z dziewięciu rakatów przepisanej w Kitáb-i-Aqdas (zobacz adnotację 4).

W Bayánie Báb nakazał Modlitwę Obowiązkową składającą się z dziewiętnastu rakatów, która miała być odmawiana raz na dwadzieścia cztery godziny, od południa jednego dnia do południa kolejnego.
Muzułmańską modlitwę recytuje się pięć razy dziennie, a mianowicie wczesnym rankiem, w południe, po południu, wieczorem i w nocy. Chociaż liczba rakatów jest różna w zależności od czasu recytacji, w ciągu całego dnia odmawiana jest całkowita liczba siedemnastu rakatów.

7. Kiedy zapragniecie odmówić tę modlitwę, zwróćcie się ku Dworowi Mej Najświętszej Obecności, temu Uświęconemu Miejscu, które Bóg uczynił (…) Punktem Adoracji dla mieszkańców Miast Wieczności ¶6

„Punkt Adoracji” czyli punkt, do którego zwraca się wyznawca, kiedy odmawia modlitwę obowiązkową nazywa się Qiblih. Pojęcie Qiblih istnieje w poprzednich religiach. W przeszłości Jerozolima pełniła tę funkcję. Muḥammad zmienił Qiblih na Mekkę. Zalecenia Bába w Arabskim Bayánie były następujące:
Qiblih jest zaprawdę Tym, którego Bóg objawi; kiedy On się porusza, przesuwa się i ono, do czasu aż On spocznie.
Ten ustęp cytowany jest przez Bahá’u’lláha w Kitáb-i-Aqdas (¶137) i zatwierdzony przez Niego w powyższym wersecie. Zaznaczył także, iż zwracanie się w stronę Qiblih jest „stałym wymaganiem przy recytacji modlitwy obowiązkowej” (Pytania i odpowiedzi, 14 i 67). Jednak podczas innych modlitw i nabożeństw wyznawca może zwracać się w innym kierunku.

8. a kiedy Słońce Prawdy i Wypowiedzi zajdzie, zwróćcie twarze ku Miejscu, które wam przeznaczyliśmy ¶6

Bahá’u’llah ustanowił, że po Jego odejściu miejscem Jego spoczynku stanie się Qiblih. Najświętszy Grobowiec znajduje się w Bahjí, w Akce. ‘Abdu'l-Bahá opisuje to Miejsce jako „świetlistą Świątynię”, „miejsce, wokół którego krążą Zastępy na Wysokościach”. 

W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi, aby wyjaśnić duchowe znaczenie zwracania się w kierunku Qiblih, posługuje się analogią rośliny zwracającej się w kierunku słońca: 
(…) tak jak roślina wyciąga się w górę w kierunku światła słonecznego, od którego otrzymuje życie i swój wzrost, tak my zwracamy nasze serca do Objawiciela Bożego, Bahá'u'lláha, w trakcie naszej modlitwy; (…) zwracamy twarze tam, gdzie na tej ziemi spoczywa Jego proch, na znak wewnętrznego aktu.

9. Przedłożyliśmy szczegóły modlitwy obowiązkowej w innej Tablicy. ¶8

Pierwotna Modlitwa Obowiązkowa została „ze względów mądrości” objawiona przez Bahá'u'lláha w osobnej Tablicy (Pytania i odpowiedzi, 63). Zastąpiona trzema Modlitwami Obowiązkowymi, które są obecnie w użyciu, nie została ona udostępniona wyznawcom za Jego życia.

Wkrótce po Odejściu Bahá'u'lláha tekst tej modlitwy, wraz z kilkoma innymi Tablicami został skradziony przez Muḥammada-'Alí, główną osobę, która złamała Jego Przymierze.

10. W Modlitwie za Zmarłych ¶8

Modlitwa za Zmarłych (zobacz Teksty uzupełniające do Kitáb-i-Aqdas) jest jedyną bahaicką obowiązkową modlitwą, która recytowana jest zbiorowo; powinna ona być recytowana przez jednego wyznawcę, podczas gdy wszyscy pozostali stoją w milczeniu (zobacz adnotację 19). Bahá'u'lláh wyjaśnił, że Modlitwa za Zmarłych jest wymagana tylko wtedy, gdy zmarły był osobą dorosłą (Pytania i odpowiedzi, 70) oraz że nie ma obowiązku zwracania się w kierunku Qiblih podczas jej odmawiania (Pytania i odpowiedzi, 85). Dalsze szczegóły dotyczące Modlitwy za Zmarłych zostały streszczone w Spisie i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas, część IV.A.13-14.

11. sześć określonych ustępów zesłanych zostało przez Boga, Objawiciela Wersetów ¶8

Ustępy, które wchodzą w skład Modlitwy za Zmarłych składają się z powtarzania inwokacji „Alláh-u-Abhá” (Bóg jest Najchwalebniejszy) sześć razy. Po każdym z nich następuje dziewiętnaście powtórzeń jednego z sześciu specjalnie objawionych wersetów. Te wersety są identyczne jak te objawione w Modlitwie za Zmarłych przez Bába w Bayánie. Bahá’u’lláh dodał suplikację, która poprzedza te ustępy.

12. Włosy nie unieważniają waszej modlitwy, ani też nic, z czego uszedł duch, czyli kości i tym podobne. Wolno wam nosić futro sobole, tak jak i bobrowe, wiewiórcze czy innych zwierząt; ¶9

W niektórych wcześniejszych religijnych Objawieniach noszenie futer niektórych zwierząt lub posiadanie przy sobie niektórych innych rzeczy miało unieważnić modlitwę. Bahá'u'lláh potwierdza oświadczenie Bába w Arabskim Bayánie, że takie rzeczy nie unieważniają czyjejś modlitwy.

13. Nakazaliśmy wam modlić się i pościć wraz z osiągnięciem dojrzałości ¶10

Bahá’u’lláh definiuje „wiek dojrzałości dotyczący obowiązków religijnych” jako „piętnaście lat zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet” (Pytania i odpowiedzi, 20). Co się tyczy szczegółów dotyczących okresu postu zobacz adnotację 25.

14. Zwolnił On od tego tych, którzy są słabi ze względu na chorobę lub wiek ¶10

Zwolnienie od odmawiania Modlitw Obowiązkowych i od postu dla tych, którzy są słabi z powodu choroby lub zaawansowanego wieku wyjaśnione jest w Pytaniach i odpowiedziach. Bahá’u’lláh zaznacza, iż „w czasie złego stanu zdrowia nie jest dozwolone wypełnianie tych zobowiązań” (Pytania i odpowiedzi, 93). Definiuje On starość w tym kontekście począwszy od wieku lat siedemdziesięciu. (Pytania i odpowiedzi, 74). W odpowiedzi na pytanie Shoghi Effendi wyjaśnił, że osoby, które osiągną wiek siedemdziesięciu lat są zwolnione niezależnie od tego, czy są słabe. 

Zwolnienie od postu przyznane jest także innym kategoriom osób wymienionym w Spisie i kodyfikacji, część IV.B.5. Zobacz adnotacje nr 20, 30 i 31 , aby uzyskać więcej informacji.

15. Bóg przyznał wam zezwolenie, by oddawać pokłony na każdej powierzchni, która jest czysta, ponieważ znieśliśmy w tym przypadku ograniczenie zawarte w Księdze ¶10

Wymagania dotyczące modlitwy w poprzednich Objawieniach często zawierały pokłony. Báb nakazał wyznawcom w Arabskim Bayánie, by kładli swe czoła na powierzchniach z kryształu w czasie wykonywania pokłonów. Podobnie w islamie nałożone są pewne ograniczenia dotyczące powierzchni, na której zezwala się muzułmanom wykonywać pokłony. Bahá’u’lláh znosi takie ograniczenia i zwyczajnie zaleca „każdą powierzchnię, która jest czysta”.

16. Niechaj ten, kto nie znajdzie wody potrzebnej do ablucji, powtórzy pięciokrotnie słowa „W Imię Boga, Najczystszego, Najczystszego” i wówczas przystąpi do swoich modlitw. ¶10

Ablucje winny być wykonywane przez wyznawcę jako przygotowanie do ofiarowania obowiązkowej modlitwy. Polegają one na umyciu rąk i twarzy. Jeśli brak jest wody, nakazane zostało pięciokrotne powtórzenie specjalnie objawionego wersetu. Zobacz adnotację 34, mówiącą ogólnie o ablucjach. 
We wcześniejszych Objawieniach zapisy dotyczące zastępczych procedur na wypadek, kiedy woda nie jest dostępna, można znaleźć w Koranie oraz w Arabskim Bayánie.

17. W regionach, gdzie dni i noce stają się dłuższe, niech czas modlitwy będzie mierzony przy pomocy zegarów i innych przyrządów, które wyznaczają upływanie godzin. ¶10

To odnosi się do miejsc położonych najbardziej na północ i południe, gdzie czas trwania dni i nocy znacznie się różni (Pytania i odpowiedzi, 64 i 103). To postanowienie dotyczy także postu.

18. Zwolniliśmy was z obowiązku odmawiania Modlitwy Znaków. ¶11

Modlitwa Znaków jest szczególną formą muzułmańskiej modlitwy obowiązkowej, która została ustanowiona w celu odmawiania w trakcie trwania naturalnych zjawisk, takich jak trzęsienia ziemi, zaćmienia i inne podobne wydarzenia, które mogą budzić lęk i być uważane za znaki lub działanie Boga. Wymóg odmawiania tej modlitwy został anulowany. W jej miejsce bahaita może powiedzieć: „Władza należy do Boga, Pana tego, co widzialne i niewidzialne, Pana stworzenia”, lecz nie jest to obowiązkowe (Pytania i odpowiedzi, 52).

19. Poza Modlitwą za Zmarłych, praktyka modlitwy zbiorowej została zniesiona. ¶12

Modlitwa odmawiana zbiorowo, traktowana jako forma oficjalnej obowiązkowej modlitwy, odmawianej zgodnie z ustalonym rytuałem, tak jak na przykład ma to miejsce w islamie podczas copiątkowej modlitwy prowadzonej przez imama w meczecie, została w Objawieniu bahaickim zniesiona. Modlitwa za Zmarłych (zobacz adnotację 10) jest jedyną modlitwą odmawianą zbiorowo zapisaną w prawie bahaickim. Powinna ona być recytowana przez jedną z obecnych osób, podczas gdy pozostali stoją w milczeniu. Osoba czytająca nie posiada żadnego specjalnego statusu. Zgromadzone osoby nie muszą stać zwrócone twarzą w kierunku Qiblih (Pytania i odpowiedzi, 85).

Trzy codzienne modlitwy obowiązkowe powinny być recytowane indywidualnie, nie zbiorowo. Nie ma określonego sposobu odmawiania innych bahaickich modlitw, a każdy ma dowolność w korzystaniu z tych modlitw nieobowiązkowych na spotkaniach lub indywidualnie, według upodobania. W odniesieniu do tego Shoghi Effendi mówi, że

 (…) choć przyjaciele mogą kierować się własnym upodobaniem (…) powinni dołożyć najwyższych starań, aby sposób, w jaki praktykują, nie nabrał zbyt sztywnego charakteru, przeistaczając się w ten sposób w instytucję. Przyjaciele zawsze powinni o tym pamiętać, aby nie zejść z prostej ścieżki wyznaczonej w Naukach.

20. Bóg zwolnił kobiety miesiączkujące z odmawiania modlitwy obowiązkowej oraz zachowania postu. ¶13 

Zwolnienie z modlitwy obowiązkowej oraz postu udzielone jest kobietom w okresie menstruacji. Zamiast tego powinny one dokonać ablucji (zobacz adnotację 34) oraz powtórzyć 95 razy w ciągu doby, pomiędzy jednym południem a kolejnym, następujący werset „Pochwalony niechaj będzie Bóg, Pan Wspaniałości i Piękna”. To postanowienie ma swój początek w Arabskim Bayánie, gdzie udzielona została podobna dyspensa.

W niektórych wcześniejszych Objawieniach kobiety podczas miesiączki uważane były za rytualnie nieczyste i wypełnianie obowiązków modlitwy oraz postu było im zakazane. Pojęcie rytualnej nieczystości zostało zniesione przez Bahá'u'lláha (zobacz adnotację 106).

Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, że postanowienia Kitáb-i-Aqdas udzielające zwolnienia z pewnych obowiązków i powinności są, jak wskazuje samo słowo, zwolnieniem a nie zakazem. Każdy wyznawca może zatem skorzystać ze stosownego zwolnienia, jeśli tego pragnie. Jednakże Powszechny Dom Sprawiedliwości radzi wyznawcy, który podejmuje decyzję, jak postąpić, aby kierował się rozsądkiem i był świadom, że Bahá'u'lláh miał powody, aby udzielić takiej dyspensy.
Opisane zwolnienie z modlitwy obowiązkowej, początkowo odnoszące się do Modlitwy Obowiązkowej składającej się z dziewięciu rakatów, obecnie ma zastosowanie do trzech Modlitw Obowiązkowych, które ją zastąpiły.

21. Podczas podróży, jeśli zatrzymacie się dla odpoczynku w jakimś bezpiecznym miejscu, wykonajcie – tak mężczyźni, jak i kobiety – pojedynczy skłon w miejsce każdej nieodmówionej Modlitwy Obowiązkowej ¶14 

Zwolnienie z modlitwy obowiązkowej przyznane jest tym, którzy znajdą się w tak niebezpiecznych warunkach, że odmówienie Modlitwy Obowiązkowej nie jest możliwe. Zwolnienie z odmawiania modlitwy dotyczy zarówno podróży, jak i pobytu w domu i jest sposobem, dzięki któremu Obowiązkowe Modlitwy, które zostały pominięte z powodu tych niebezpiecznych warunków, mogą zostać uzupełnione.

Bahá’u’lláh jasno wyjaśnił, że modlitwa obowiązkowa „nie jest zawieszona podczas podróży”, o ile można znaleźć „bezpieczne miejsce”, w którym można ją odmówić (Pytania i odpowiedzi, 58).
Pytania i odpowiedzi nr 21, 58, 59, 60 oraz 61 szerzej omawiają to postanowienie.

22. Po wykonaniu pokłonów, siądźcie ze skrzyżowanymi nogami ¶14

Arabskie wyrażenie „haykalu’t-tawḥíd” tłumaczone tutaj jako „ze skrzyżowanymi nogami” oznacza „postawę jedności”. Tradycyjnie oznaczało ono pozycję ze skrzyżowanymi nogami.

23. Mówcie: Bóg uczynił z Mojej ukrytej miłości klucz do Skarbu ¶15

Istnieje bardzo znana islamska tradycja dotycząca Boga i Jego stworzenia: 

Byłem Ukrytym Skarbem. Pragnąłem, by mnie poznano i tak oto powołałem do życia stworzenie, abym mógł być znany.

W wielu Pismach bahá’í można znaleźć odniesienia i aluzje do tej tradycji. Przykładowo w jednej ze swoich modlitw Bahá’u’lláh objawia:

Wysławione niech będzie imię Twoje, o Panie mój Boże! Świadczę, iż byłeś ukrytym Skarbem osłoniętym Twoją niepamiętną Istotą i niedostępną Tajemnicą schowaną w Twojej własnej Istocie. Chcąc objawić siebie, powołałeś do życia Większe i Mniejsze Światy i wybrałeś Człowieka ponad wszelkie Twoje istoty i uczyniłeś Go znakiem tych dwóch światów, o Ty, który jesteś naszym Panem, Najbardziej Współczującym! 

Wyniosłeś Go, aby zajął Twój tron przed wszystkimi ludami Twojego stworzenia. Umożliwiłeś Mu, by odkrył Twoje tajemnice i lśnił światłami Twojej inspiracji i Twojego Objawienia oraz objawiał Twoje imiona i Twoje przymioty. Dzięki Niemu ozdobiłeś wstęp do księgi Twojego stworzenia, o Ty, który jesteś Władcą wszechświata, który Ty ukształtowałeś! (Prayers and Meditations by Bahá’u’lláh, XXXVIII)

Podobnie oznajmia On w Słowach ukrytych: 

O Synu Człowieczy! Kochałem się w twórczości Mojej, przeto stworzyłem cię. Kochaj ty Mnie zatem, abym wymienił imię twoje i duszę twą napełnił duchem życia.

‘Abdu’l-Bahá pisze w swoim komentarzu do tradycji cytowanej powyżej: 

O wędrujący na ścieżce Ukochanego! Wiedz, iż głównym celem tej świętej tradycji jest wspomnienie etapów ukrycia i objawienia Boga we Wcieleniach Prawdy, Tych, którzy są Miejscami świtania Jego Najchwalebniejszej Istoty. Przykładowo, zanim płomień nieśmiertelnego ognia zostaje zapalony i objawiony, istnieje samodzielnie w sobie w ukrytej tożsamości powszechnych Objawicieli i to oznacza etap „Ukrytego Skarbu”. A kiedy błogosławione Drzewo zostaje rozniecone samo przez siebie w samym sobie, a ten Boski ogień pali się przez swą istotę w swojej istocie, jest to etap „chciałbym zostać poznany”. A kiedy świeci z Horyzontu wszechświata nieskończonymi Boskimi Imionami i Przymiotami na przypadkowe i bezmiejscowe światy, stanowi to pojawienie się nowego i cudownego stworzenia, które odpowiada etapowi „Tak oto powołałem do życia stworzenie”. A kiedy uświęcone dusze rozedrą zasłony wszelkiego ziemskiego przywiązania i światowych warunków oraz pospieszą do etapu oglądania piękna Boskiej Obecności będąc uhonorowane rozpoznaniem Objawiciela i możliwością doświadczenia świetności Największego Znaku Boga w swoich sercach, wtedy objawi się cel stworzenia, który jest wiedzą o Nim, który jest Wieczną Prawdą.

24. O Pióro Najwyższego! ¶16

„Pióro Najwyższego”, „Najznakomitsze Pióro” oraz „Najwznioślejsze Pióro” to odniesienia do Bahá’u’lláha ilustrujące Jego rolę jako Objawiającego Słowo Boga.

25. Nakazaliśmy wam pościć przez krótki okres ¶16

Post i modlitwa obowiązkowa stanowią dwa filary podtrzymujące objawione Prawo Boga. Bahá’u’lláh potwierdza w jednej ze swoich Tablic, iż objawił prawa modlitwy obowiązkowej i postu, aby poprzez nie wyznawcy przybliżyli się do Boga.

Shoghi Effendi zaznacza, że okres postu, który obejmuje całkowite powstrzymanie się od jedzenia i picia od wschodu do zachodu słońca stanowi

(…) w istocie okres medytacji i modlitwy, duchowej odnowy, w trakcie której wyznawca stara się poczynić konieczne zmiany w swoim życiu wewnętrznym oraz odświeżyć i ożywić duchowe siły ukryte w jego duszy. Jego znaczenie i cel są zatem zasadniczo duchowe w swej istocie. Post jest symbolem oraz przypomnieniem o powstrzymaniu się od egoistycznych i cielesnych pragnień. 
 
Post nakazany jest wszystkim wyznawcom od chwili, gdy osiągną wiek 15 lat i dopóki nie skończą 70 lat. 

Streszczenie szczegółowych postanowień dotyczących prawa postu i zwolnień przyznanych poszczególnym kategoriom osób znajduje się w Spisie i kodyfikacji w części IV.B.1.–6. Omówienie zwolnień z postu można znaleźć w adnotacjach nr 14, 20, 30 i 31.

Dziewiętnastodniowy okres postu zbiega się z bahaickim miesiącem ‘Alá’, zwykle od 2–20 marca, bezpośrednio po zakończeniu Dni Międzykalendarzowych (zobacz adnotacje 27 i 147), a przed świętem Naw-Rúz (zobacz adnotację 26).

26. na którego końcu wyznaczyliśmy wam Naw-Rúz jako święto ¶16

Báb wprowadził nowy kalendarz znany jako kalendarz Badí‘ lub Bahá’í (zobacz adnotacje 27 i 147). Zgodnie z tym kalendarzem dzień określany jest jako okres od zachodu do wschodu słońca. Báb zarządził w Bayánie, że miesiąc ‘Alá’ będzie miesiącem postu, a dzień Naw-Rúz naznaczy zakończenie tego okresu i mianował Naw-Rúz Dniem Boga. Bahá’u’lláh potwierdza zapis w kalendarzu Badí‘, który ustanawia Naw-Rúz świętem. 

Naw-Rúz jest pierwszym dniem nowego roku. Przypada w równonoc wiosenną na Półkuli Północnej, która zwykle ma miejsce 21 marca. Bahá’u’lláh wyjaśnia, iż to święto ma być obchodzone w dzień, kiedy słońce wkracza w konstelację Barana (czyli równonoc wiosenna), nawet jeśli miałoby to miejsce minutę przed zachodem słońca (Pytania i odpowiedzi, 35). Dlatego też Naw-Rúz może przypaść 20, 21, lub 22 marca w zależności od czasu występowania równonocy. 

Bahá’u’lláh pozostawił szczegóły wielu praw do decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości. Wśród nich są kwestie związane z kalendarzem Bahá’í. Strażnik oznajmił, że wprowadzenie na całym świecie prawa dotyczącego odpowiedniego czasu na Naw-Rúz będzie wymagało wyboru jakiegoś miejsca na ziemi, które posłuży jako standard dla ustalenia czasu równonocy wiosennej. Powiedział także, że wybór miejsca pozostawia się decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości.

27. Niechaj naddatek dni wobec miesięcy zostanie umieszczony przed miesiącem postu. ¶16

Kalendarz Badí oparty jest na roku słonecznym składającym się z 365 dni, 5 godzin i około 50 minut. Rok składa się z 19 miesięcy, z których każdy ma 19 dni (co daje 361 dni) z dodatkowymi czterema dniami (pięcioma w roku przestępnym). Báb nie określił, kiedy w kalendarzu miałyby występować dni międzykalendarzowe. Kitáb-i-Aqdas rozwiązuje tę kwestię poprzez przypisanie „naddatkowi” dni stałego miejsca w kalendarzu, bezpośrednio poprzedzającego miesiąc ‘Alá, okres postu. Dalsze szczegóły są dostępne w rozdziale „Kalendarz bahaicki” w The Bahá’í World, tom XVIII.

28. Nakazaliśmy, by były one (…) przejawem litery Há ¶16

Znane jako Ayyám-i-Há (Dni Há), Dni Międzykalendarzowe wyróżniają się odniesieniem do „litery Há”. Wartość numeryczna tej arabskiej litery w systemie abdżad to pięć, co odpowiada potencjalnej liczbie dni międzykalendarzowych. 

Litera „Há” otrzymała kilka duchowych znaczeń w Świętych Pismach między innymi jest symbolem Istoty Boga.

29. te dni ofiarowania poprzedzające porę powściągliwości ¶16

Bahá’u’lláh nakazał swoim wyznawcom przeznaczyć te dni na świętowanie, weselenie się i działalność charytatywną. W liście napisanym w imieniu Shoghiego Effendiego wyjaśnione jest, iż „dni międzykalendarzowe są szczególnie poświęcone gościnności, dawaniu podarunków itd.”.

30. Postem nie są objęci podróżujący (…) ¶16

Bahá’u’lláh definiuje minimalny okres trwania podróży, który zwalnia wyznawcę z postu (Pytania i odpowiedzi, 22 i 75). Część IV.B.5.a.i.–v Spisu i kodyfikacji podaje szczegóły tego postanowienia.
Shoghi Effendi wyjaśnił, że chociaż podróżujący są zwolnieni od postu, mogą pościć, jeśli mają takie życzenie. Nadmienił także, iż zwolnienie dotyczy całego okresu podróży, nie tylko godzin spędzonych w pociągu czy samochodzie itd.

31. Postem nie są objęci podróżujący, chorzy, kobiety oczekujące dziecka oraz karmiące; zostali oni zwolnieni przez Boga w dowód Jego łaski. ¶16

Zwolnienie z postu przyznane jest chorym i starszym (zobacz adnotację 14), kobietom miesiączkującym (zobacz adnotację 20), podróżującym (zobacz adnotację 30) oraz kobietom w ciąży i karmiącym. To zwolnienie rozszerzone jest na osoby wykonujące ciężką pracę, a którym tym samym radzi się, aby „okazać szacunek prawu Boga oraz wywyższonej pozycji Postu” należy jeść „oszczędnie i w odosobnieniu” (Pytania i odpowiedzi, 76). Shoghi Effendi zaznaczył, że rodzaje pracy, które zwalniają ludzi z Postu zostaną określone przez Powszechny Dom Sprawiedliwości.

32. Powstrzymajcie się od jedzenia i picia od wschodu do zachodu słońca ¶17

Odnosi się to do okresu postu. W jednej ze swoich Tablic ‘Abdu'l-Bahá wyjaśniając, iż przestrzeganie postu polega na powstrzymywaniu się od jedzenia i picia, stanowczo mówi, że palenie jest formą „napoju”. W języku arabskim czasownik „pić” odnosi się również do palenia.

33. Zostało nakazane, by każdy wierzący w Boga (…) każdego dnia (…) powtórzył „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt pięć razy. ¶18

„Alláh-u-Abhá” jest arabskim wyrażeniem oznaczającym „Bóg Najchwalebniejszy”. Jest to forma Największego Imienia Boga (zobacz adnotację 137). W islamie istnieje tradycja, że pośród wielu imion Boga jedno było Największe, jednakże jego tożsamość pozostawała ukryta. Bahá'u'lláh potwierdził, że Największe Imię brzmi „Bahá”.

Różnorodne pochodne formy słowa „Bahá” również uważane są za Największe Imię. Sekretarz Shoghiego Effendiego, pisząc w jego imieniu, wyjaśnia, że

Największe Imię to Imię Bahá'u'lláha”. „Yá Bahá'u'l-Abhá” jest inwokacją oznaczającą „O Ty Chwało Chwał!” „Alláh-u-Abhá” jest pozdrowieniem oznaczającym: „Bóg Najchwalebniejszy”. Obydwa odnoszą się do Bahá'u'lláha. Przez Największe Imię rozumie się, że Bahá'u'lláh ukazał się w Największym Imieniu Boga. Innymi słowy, że jest On najwyższym Objawicielem Boga.

Pozdrowienie „Alláh-u-Abhá” zostało przyjęte w czasie wygnania Bahá'u'lláha w Adrianopolu.
Powtarzanie „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt pięć razy powinno być poprzedzone wykonaniem ablucji (zobacz adnotację 34).

34. Wykonujcie (…) ablucje przed Modlitwą Obowiązkową ¶18

Ablucje są szczególnie związane z niektórymi modlitwami. Muszą one poprzedzać odmawianie trzech Modlitw Obowiązkowych, codzienną recytację „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt pięć razy oraz recytację wersetu ustanowionego w zastępstwie modlitwy obowiązkowej oraz postu dla kobiet podczas menstruacji (zobacz adnotację 20).

Nakazane ablucje to umycie rąk i twarzy w przygotowaniu do modlitwy. W przypadku średniej Modlitwy Obowiązkowej ablucjom towarzyszy odmawianie określonych wersetów (zobacz Teksty objawione przez Bahá’u’lláha uzupełniające Kitáb-i-Aqdas).

To, że ablucje mają znaczenie poza samym myciem, można wywnioskować z faktu, że nawet, jeśli ktoś zakończy kąpiel tuż przed recytowaniem Modlitwy Obowiązkowej, w dalszym ciągu powinien wykonać ablucje (Pytania i odpowiedzi, 18).

Kiedy brak jest wody do wykonania ablucji, należy pięć razy powtórzyć określony werset (zobacz adnotację 16) i ten warunek dotyczy także tych, dla których używanie wody byłoby fizycznie szkodliwe (Pytania i odpowiedzi, 51).

Szczegółowe postanowienia prawa dotyczącego ablucji wyznaczone są w Spisie i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas, punktach IV.A.10.a-g, a także w Pytaniach i odpowiedziach 51, 62, 66, 77 oraz 86.

35. Zabroniono wam mordować ¶19

Bahá’u’lláh powtarza zakaz odbierania życia w akapicie 73 Kitáb-i-Aqdas. Za popełnienie morderstwa z premedytacją przewidziane są kary (zobacz adnotację 86). W przypadku zabójstwa konieczna jest zapłata odszkodowania rodzinie zmarłego (zobacz Kitáb-i-Aqdas, ¶188).

36. i cudzołożyć ¶19

Arabskie słowo „ziná” tłumaczone tutaj jako „cudzołóstwo” oznacza zarówno stosunki pozamałżeńskie, jak i cudzołóstwo. Dotyczy ono współżycia seksualnego pomiędzy osobą w związku małżeńskim i kimś, kto nie jest jego lub jej małżonkiem czy małżonką, ale także pozamałżeńskiego pożycia seksualnego ogólnie. Jednym rodzajem „ziná” jest gwałt. Jedyna kara wyznaczona przez Bahá’u’lláha jest dla tych, którzy odbywają stosunki pozamałżeńskie (zobacz adnotację 77); kary za inne rodzaje wykroczeń seksualnych pozostawia się do decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości.

37. obmawiać i oczerniać ¶19

Obmowa, oszczerstwo i skupianie się na wadach innych zostały wielokrotnie potępione przez Bahá’u’lláha. W Słowach ukrytych mówi On wyraźnie: „O Synu Tego, który Jest! Jak mogłeś zapomnieć o własnych błędach i zajmować się błędami innych? Ten, kto tak czyni, potępiony jest przeze Mnie”. I ponownie: „O Synu Człowieczy! Niechaj twe usta nie szepczą grzechów innych, póki sam jesteś grzesznikiem. Jeśli przekroczysz ten zakaz, potępionyś, i Ja temu świadczę”. To ostre napomnienie ponowione jest w Jego ostatnim dziele pt. „Księga Mojego Przymierza”: „Zaprawdę powiadam wam, język przeznaczony jest do wypowiadania tego, co jest dobre, nie kalajcie go nieprzystojną mową. Bóg przebaczył wam wasze dawne sprawy. Odtąd wszyscy winni mówić to, co jest godne, a zaniechać wszelkiego oczerniania, złorzeczenia i czegokolwiek, co mogłoby zasmucać bliźnich waszych”.

38. Podzieliliśmy spadek na siedem kategorii ¶20

Bahaickie prawa dotyczące dziedziczenia stosowane są jedynie w przypadku braku testamentu czyli sytuacji, kiedy osoba umiera nie pozostawiając testamentu. W Kitáb-i-Aqdas (¶109) Bahá’u’lláh nakazuje, aby każdy wyznawca napisał testament. W innych miejscach wyraźnie oznajmia, iż każdy ma pełne prawo do dysponowania swoim mieniem i może nim rozporządzać wedle swojego życzenia co do podziału majątku i ustalenia w swoim testamencie osób, bahaitów lub nie, które będą dziedziczyć (Pytania i odpowiedzi, 69). W związku z tym Shoghi Effendi wyjaśnia w liście napisanym w jego imieniu, co następuje: 

(...) pomimo, iż bahaita ma prawo decydować w swoim testamencie o swoim majątku wedle życzenia, jest wszakże moralnie i sumiennie zobowiązany, by zawsze pamiętać przy pisaniu testamentu o konieczności stosowania zasady Bahá’u’lláha o społecznej funkcji bogactwa i wynikającej z niej potrzebie unikania jego nadmiernego gromadzenia i skupienia w kilku pojedynczych osobach lub grupach osób.

Ten werset z Aqdas jest wprowadzeniem do obszernego fragmentu, w którym Bahá’u’lláh wyjaśnia bahaickie prawo dziedziczenia. Czytając ten fragment należy pamiętać, iż prawo jest sformułowane zakładając, że zmarły jest mężczyzną; jego zapisy mają zastosowanie, mutatis mutandis, w sytuacji, kiedy zmarłą jest kobieta.

System dziedziczenia, który zapewnia rozdzielenie majątku zmarłego na siedem kategorii spadkobierców (dzieci, małżonkę, ojca, matkę, braci, siostry i nauczycieli) oparty jest na zapisach ustalonych przez Bába w Bayánie. Głównymi zasadami bahaickiego prawa dziedziczenia w przypadku braku testamentu są:

48. braciom pięć części (…) siostrom cztery części ¶20

Pytania i odpowiedzi poszerzają zapisy prawa dotyczącego udziałów w spadku przeznaczonych braciom i siostrom zmarłego. Jeśli brat lub siostra są z tego samego ojca co zmarły, on lub ona odziedziczą swój pełny wyznaczony udział. Jeśli wszakże brat lub siostra są z innego ojca, odziedziczą oni jedynie dwie trzecie wyznaczonego udziału, a pozostała jedna trzecia przypadnie Domowi Sprawiedliwości (Pytania i odpowiedzi, 6). Ponadto, w przypadku, kiedy zmarły ma rodzonych braci lub rodzone siostry wśród swoich spadkobierców, przyrodni bracia i przyrodnie siostry ze strony matki nie dziedziczą (Pytania i odpowiedzi, 53). Przyrodni bracia i przyrodnie siostry otrzymają oczywiście spadek z majątku swojego własnego ojca.

49. nauczycielom ¶20 

W jednej z Tablic ‘Abdu'l-Bahá porównuje nauczycieli, którzy zaangażowani są w duchową edukację dziecka, do „duchowego ojca”, który „obdarza swoje dziecko wiecznym życiem”. Wyjaśnia, że to jest powód, dla którego „nauczyciele wymienieni są pośród spadkobierców” według „prawa Boga”.
Bahá’u’lláh określa warunki, od których uzależnione jest otrzymanie spadku przez nauczyciela i otrzymanie należnej części przez nią lub przez niego (Pytania i odpowiedzi, 33).

50. Gdy usłyszeliśmy wrzawę nienarodzonych jeszcze dzieci, podwoiliśmy ich udział, a innym zmniejszyliśmy. ¶20

W prawach dziedziczenia Bába dzieciom zmarłego przypadało dziewięć części składających się z 540 udziałów. Ten przydział obejmował mniej niż ćwierć całego majątku. Bahá’u’lláh podwoił ich udział do 1 080 udziałów i zmniejszył udziały przeznaczone pozostałym sześciu kategoriom spadkobierców. Wyjaśnia On także szczegółowy zamysł tego wersetu oraz jego implikacje dotyczące dystrybucji spadku (Pytania i odpowiedzi, 5).

51. Dom Sprawiedliwości ¶21 

Odnosząc się do Domu Sprawiedliwości w Kitáb-i-Aqdas, Bahá'u'lláh nie zawsze dokonuje wyraźnego rozróżnienia pomiędzy Powszechnym a Lokalnym Domem Sprawiedliwości, dwoma instytucjami, które zostały ustanowione w tej Księdze. Zwykle wspomina On po prostu o „Domu Sprawiedliwości”, pozostawiając do późniejszej interpretacji, do którego szczebla lub szczebli tej instytucji jako całości odnosi się poszczególne prawo.

W Tablicy określającej źródła dochodów lokalnego funduszu ‘Abdu'l-Bahá wymienia także spadki, które pozostały bez spadkobierców, wskazując tym samym, że Dom Sprawiedliwości, o którym mowa we fragmentach Aqdas odnoszących się do zasad dziedziczenia, jest instytucją lokalną.

52. Jeśli zmarły zostawi dzieci, ale żadnej z innych kategorii spadkobierców ¶22

Bahá’u’lláh wyjaśnia, iż „to postanowienie ma zastosowanie zarówno ogólne, jak i szczegółowe, co oznacza, że kiedy brakuje którejś kategorii tego drugiego rodzaju spadkobierców, dwie trzecie ich spadku przypada dzieciom, a pozostała trzecia część Domowi Sprawiedliwości” (Pytania i odpowiedzi, 7).

53. Przeznaczyliśmy miejsce zamieszkania i osobiste ubrania zmarłego męskim, nie żeńskim potomkom, ani też innym spadkobiercom. ¶25

‘Abdu’l-Bahá zaznacza w jednej z Tablic, iż miejsce zamieszkania i odzież osobista zmarłego mężczyzny pozostają w linii męskiej. Przypadają one najstarszemu synowi, a w przypadku nieobecności najstarszego syna, przechodzą na drugiego z kolei syna, i tak dalej. Tłumaczy, że to postanowienie jest wyrazem prawa pierworództwa, co zostało niezmiennie podtrzymane przez Prawo Boga. W Tablicy do wyznawcy Wiary w Persji napisał: „We wszystkich Boskich Objawieniach najstarszy syn otrzymywał nadzwyczajne wyróżnienia. Nawet stan proroctwa był jego prawem przysługującym z tytułu urodzenia”. Wraz z wyróżnieniem przeznaczonym dla najstarszego syna idą wszakże towarzyszące obowiązki. Ma on przykładowo moralny obowiązek opiekowania się swoją matką, a także zważania na potrzeby innych spadkobierców.

Bahá’u’lláh wyjaśnia różne aspekty tej części prawa spadkowego. Zaznacza, że jeśli istnieje więcej niż jedno miejsce zamieszkania, główne i najważniejsze z nich przechodzi na męskie potomstwo. Pozostałe miejsca zamieszkania wraz z innym mieniem zmarłego należy podzielić wśród spadkobierców (Pytania i odpowiedzi, 34) i mówi On, że w przypadku nieobecności męskiego potomstwa, dwie trzecie głównego miejsca zamieszkania oraz odzieży osobistej zmarłego ojca przypada żeńskiemu potomstwu, a trzecia część Domowi Sprawiedliwości (Pytania i odpowiedzi, 72). Oprócz tego, jeśli zmarłą jest kobieta, Bahá’u’lláh oznajmia, iż cała jej odzież używana ma być równo rozdzielona pomiędzy jej córkami. Jej nienoszone ubranie, klejnoty i mienie należy rozdzielić pomiędzy jej spadkobierców, tak samo jej noszoną odzież, jeśli nie pozostawi córki (Pytania i odpowiedzi, 37).

54. Jeśli syn zmarłego odszedł jeszcze w okresie życia ojca i zostawił dzieci, one dziedziczą udział swego ojca ¶26

Ten aspekt prawa dotyczy jedynie przypadku, kiedy syn umiera przed swoim ojcem lub matką. Jeśli córka zmarłego nie żyłaby, a pozostawiła potomstwo, jej udział będzie musiał być podzielony pomiędzy siedem kategorii wyszczególnionych w Najświętszej Księdze (Pytania i odpowiedzi, 54).

55. Jeśli zmarły zostawia dzieci, które są poniżej wieku dojrzałości, ich udział w spadku winien być złożony w ręce zaufanego powiernika ¶27

Słowo „amín” tłumaczone jest w tym akapicie jako „osoba godna zaufania” oraz „powiernik” ma szereg znaczeń w języku arabskim powiązanych głównie z pojęciem wiarygodności, ale także oznaczających takie cechy jak niezawodność, lojalność, prawość, uczciwość i inne. W języku prawniczym „amín” oznacza między innymi zaufanego, poręczyciela, opiekuna, powiernika i strażnika.

56. Podział mienia powinien mieć miejsce dopiero po opłaceniu Ḥuqúqu’lláh, spłaceniu wszystkich długów, pokryciu kosztów pogrzebu i pochówku ¶28

Bahá’u’lláh precyzuje, iż kolejność pierwszeństwa zapłaty tych wydatków to najpierw koszty pogrzebu i pochówku, potem długi zmarłego, a potem Ḥuqúqu’lláh (zobacz adnotację 125) (Pytania i odpowiedzi, 9). Oznajmia również, że stosując te zasady do majątku, najpierw należy uiścić zapłatę z pozostałego mienia, a potem, jeśli to nie wystarczy z miejsca zamieszkania i odzieży osobistej zmarłego (Pytania i odpowiedzi, 80).

57. To jest ta ukryta wiedza, która się nigdy nie zmieni, gdyż jej początek to dziewięć ¶29

Báb opisuje prawo dziedziczenia w Arabskim Bayánie jako będące „w zgodzie z ukrytą wiedzą w Księdze Boga – wiedzą, która nigdy się nie zmieni ani nie będzie zastąpiona”. Powiedział także, iż liczby, którymi wyrażono podział spadku zostały obdarzone znaczeniem przeznaczonym, aby wspomagać rozpoznanie Tego, którego Bóg objawi. 

 „Dziewięć” wspomniane tutaj reprezentowane jest w tekście arabskim przez literę „Ṭá,” która jest jej odpowiednikiem w arabskim systemie liczbowym abdżad (zobacz Glosariusz). Jest to pierwszy element podziału spadku według Bába, w którym przeznacza „dziewięć części” na udział dzieci. Znaczenie liczby dziewięć wiąże się z tym, że jest ona numerycznym odpowiednikiem Największego Imienia „Bahá” wspomnianego w kolejnej części tego wersetu jako „ukryte i jawne, nienaruszalne i niedostępnie wzniosłe Imię”. (Zobacz także adnotację 33.)

58. Pan zarządził, by w każdym mieście (...) został ustanowiony Dom Sprawiedliwości ¶30

Instytucja Domu Sprawiedliwości składa się z wybranych rad, które funkcjonują w społeczeństwie na poziomach lokalnym, narodowym i międzynarodowym. Bahá’u’lláh ustanawia Powszechny Dom Sprawiedliwości oraz Lokalne Domy Sprawiedliwości w Kitáb-i-Aqdas. ‘Abdu’l-Bahá w swojej Woli i Testamencie ustanawia Drugorzędne (Narodowe i Regionalne) Domy Sprawiedliwości i wyznacza procedurę wyborów Powszechnego Domu Sprawiedliwości.

Powyższy werset dotyczy Lokalnego Domu Sprawiedliwości, instytucji, która ma być wybrana w miejscowości, gdzie jest dziewięciu lub więcej dorosłych bahaitów. W tym celu Strażnik tymczasowo ustalił definicję wieku dorosłego na 21 lat i zaznaczył, iż Powszechny Dom Sprawiedliwości w przyszłości może to zmienić. 

Lokalne i Drugorzędne Domy Sprawiedliwości są na razie znane jako Lokalne Zgromadzenia Duchowe oraz Narodowe Zgromadzenia Duchowe. Shoghi Effendi zaznaczył, iż jest to „tymczasowe nazewnictwo”, które 
(…) w miarę jak pozycja i cele wiary bahá’í staną się lepiej zrozumiane i w pełni uznane, zostaną zastąpione przez stałe i odpowiednie określenie Dom Sprawiedliwości. W przyszłości obecne Zgromadzenia Duchowe będą inaczej zorganizowane, a także umożliwi się im dodanie do obecnych funkcji takiego pełnomocnictwa, obowiązków i przywilejów koniecznych przy uznaniu wiary Bahá’u’lláha, nie tylko jako jednego z uznanych systemów religijnych świata, ale jako państwowej religii niezależnej i suwerennej władzy.

59. w liczbie Bahá ¶30

Numeryczny odpowiednik słowa „Bahá” w systemie abdżad to dziewięć. Powszechny Dom Sprawiedliwości oraz Narodowe i Lokalne Zgromadzenia Duchowe mają obecnie po dziewięciu członków, czyli minimalną liczbę zaleconą przez Bahá’u’lláha.

60. Przystoi im, aby byli zaufanymi Miłosiernego wśród ludzi ¶30

Ogólne pełnomocnictwa i obowiązki Powszechnego Domu Sprawiedliwości, Narodowych i Lokalnych Zgromadzeń Duchowych oraz kwalifikacje członkostwa ustanowione są w Pismach Bahá’u’lláha i ‘Abdu’l-Bahy oraz listach Shoghiego Effendiego oraz objaśnieniach Powszechnego Domu Sprawiedliwości. Główne zadania tych instytucji ustalone są w konstytucji Powszechnego Domu Sprawiedliwości oraz Narodowych i Lokalnych Zgromadzeń Duchowych.

61. naradzać się wspólnie ¶30

Bahá’u’lláh ustanowił konsultację jako jedną z głównych zasad Jego Wiary oraz nawoływał wyznawców, aby „naradzali się wspólnie we wszystkich sprawach”. Opisuje on konsultację jako „lampę przewodnictwa, która prowadzi” oraz „obdarza zrozumieniem”. Shoghi Effendi oznajmia, iż „zasada konsultacji… stanowi jedno z podstawowych praw” Porządku Administracyjnego Bahá’í.
W Pytaniach i odpowiedziach nr 99 Bahá’u’lláh wyznacza podejście do konsultacji i podkreśla znaczenie osiągnięcia jednomyślności w podejmowaniu decyzji, a jeśli nie jest to możliwe, podejmowanie decyzji większością głosów. Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnia, iż przewodnictwo dotyczące konsultacji zostało objawione zanim utworzono Zgromadzenia Duchowe i było odpowiedzią na pytanie dotyczące nauk bahá’í na temat konsultacji. Dom Sprawiedliwości potwierdza, że pojawienie się Zgromadzeń Duchowych, do których przyjaciele mogą zawsze zwracać się o pomoc, w żaden sposób nie zabrania im postępowania według zasad opisanych w Pytaniach i odpowiedziach. Przyjaciele mogą korzystać z tego podejścia jeśli mają ochotę, kiedy potrzebują konsultować się na temat problemów osobistych.

62. Budujcie domy modlitwy we wszystkich krainach ¶31

Dom Modlitwy Bahá’í dedykowany jest oddawaniu czci Bogu. Dom Modlitwy jest centralną budowlą Mashriqu’l-Adhkár (Miejsce Świtania Wychwalania Boga), kompleksu, który w miarę jak będzie się rozwijał w przyszłości, będzie składał się oprócz Domu Modlitwy z szeregu ośrodków pomocy dedykowanych społecznym, humanitarnym, edukacyjnym i naukowym inicjatywom. ‘Abdu'l-Bahá opisuje Mashriqu’l-Adhkár jako „jedną z najbardziej niezbędnych instytucji świata”, a Shoghi Effendi wskazuje, że ilustruje on w namacalny sposób połączenie „bahaickiej modlitwy oraz służby”. Myśląc o przyszłym rozwoju tej instytucji, Shoghi Effendi przewiduje, że Dom Modlitwy oraz ośrodki pomocy „przyniosą ulgę cierpiącym, pożywienie biednym, schronienie wędrowcom, pocieszenie osieroconym i edukację nieuczonym”. W przyszłości Domy Modlitwy Bahá’í będą budowane w każdym mieście i wiosce.

63. Pan nakazał, by ci z was, którzy mogą, odbyli pielgrzymkę do świętego Domu ¶32

Dwa święte Domy objęte są tym rozporządzeniem: Dom Bába w Szirazie oraz Dom Bahá'u'lláha w Bagdadzie. Bahá'u'lláh stwierdził, że pielgrzymka do któregokolwiek z tych dwóch Domów wypełnia wymóg tego fragmentu (Pytania i odpowiedzi, 25, 29). W dwóch osobnych Tablicach znanych jako Súriy-Ḥajj (Pytania i odpowiedzi, 10), Bahá’u’lláh określił rytuały dla każdej z tych pielgrzymek. W tym znaczeniu wypełnienie obowiązku pielgrzymki jest czymś więcej niż odwiedzeniem tych dwóch Domów.

Po odejściu Bahá'u'lláha ‘Abdu'l-Bahá wskazał Grobowiec Bahá'u'lláha w Bahjí jako miejsce pielgrzymki. W jednej ze swoich Tablic wskazuje on, że „Najświętszy Grobowiec, Błogosławiony Dom w Bagdadzie oraz otaczany czcią Dom Bába w Szirazie” „poświęcone są pielgrzymce” oraz że odwiedzenie tych miejsc jest „obowiązkowe, o ile można sobie na to pozwolić oraz o ile nic nie stoi na przeszkodzie”. Żadne rytuały nie zostały określone w przypadku pielgrzymki do Najświętszego Grobowca.

64. a z obowiązku tego zwolnił On kobiety na znak swojego miłosierdzia ¶32

W Bayánie Báb nakazał uczestnictwo w pielgrzymce raz w życiu tym swoim sługom, którzy mają zasoby finansowe, aby podjąć podróż. Oznajmił, iż obowiązek ten nie dotyczy kobiet, aby oszczędzić im trudów podróży. 

Bahá’u’lláh podobnie zwalnia kobiety z obowiązku pielgrzymki. Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, iż to zwolnienie nie jest zakazem i że kobiety mogą uczestniczyć w pielgrzymce.

65. zająć się jakąś pracą ¶33

Obowiązkiem mężczyzn i kobiet jest podjęcie jakiegoś zajęcia lub profesji. Bahá'u'lláh wynosi „zaangażowanie się w taką pracę” do „rangi wysławiania” Boga. Duchowe i praktyczne znaczenie tego prawa oraz wspólna odpowiedzialność jednostki i społeczeństwa za jego wprowadzenie zostały wyjaśnione w liście napisanym w imieniu Shoghiego Effendiego:

Odnosząc się do nakazu Bahá'u'lláha, aby wyznawcy zajęli się jakimś rodzajem profesji: Nauki mówią bardzo dobitnie o tej kwestii, szczególnie oświadczenie w Aqdas, które dość jasno stwierdza, że dla bezczynnych ludzi, którym brak chęci, aby pracować, nie ma miejsca w nowym Porządku Światowym. W następstwie tej zasady Bahá'u'lláh stwierdza dalej, że do żebractwa nie tylko powinno się zniechęcać, ale także powinno ono zostać usunięte ze społeczeństwa. Obowiązkiem tych, którzy są odpowiedzialni za organizowanie społeczeństwa, jest stworzyć każdej osobie możliwość zdobycia potrzebnego talentu do wykonywania jakiejś profesji, a także szansę wykorzystania tego talentu, zarówno dla dobra samego społeczeństwa, jak i jako sposób na zarabianie środków do życia. Każdy człowiek, bez względu na to, jak ułomny i ograniczony by nie był, ma obowiązek zajmowania się jakąś pracą lub profesją, ponieważ praca, szczególnie gdy wykonywana jest w duchu służby, jest według Bahá'u'lláha formą wielbienia Boga. Ma ona nie tylko pożyteczny cel, ale jest wartością sama w sobie, gdyż przybliża nas do Boga i pozwala nam lepiej zrozumieć zamierzenie, które On dla nas przeznaczył w tym świecie. Dlatego jasne jest, że odziedziczenie bogactw nie może uczynić nikogo zwolnionym od codziennej pracy.

W jednej ze swoich Tablic ‘Abdu'l-Bahá stwierdza, że „jeśli ktoś nie jest w stanie zarobić na życie, został dotknięty ubóstwem lub stał się bezradny, wówczas obowiązkiem zamożnych lub Zaufanych jest zapewnić mu miesięczną zapomogę na utrzymanie (…) Przez »Zaufanych« rozumie się reprezentantów ludności, to jest członków Domu Sprawiedliwości”. (Zobacz również adnotację 162 na temat żebractwa).

W odpowiedzi na pytanie, czy nakaz Bahá’u’lláha wymaga, aby żona i matka, tak jak jej mąż, pracowali, aby zdobyć środki na utrzymanie, Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, że celem zalecenia Bahá'u'lláha jest, aby przyjaciele podjęli zajęcie, które przyniesie korzyść im samym oraz innym oraz że zajmowanie się domem jest bardzo chwalebną i odpowiedzialną pracą, fundamentalnie istotną dla społeczeństwa.

Co się tyczy przejścia na emeryturę osób, które osiągnęły pewien wiek, Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu stwierdził, iż „jest to sprawa, którą ureguluje Powszechny Dom Sprawiedliwości, ponieważ w Aqdas nie ma postanowień na ten temat”.

66. Księga zakazuje całowania rąk. ¶34

W niektórych wcześniejszych Objawieniach religijnych i w niektórych kulturach całowanie ręki duchownego czy też innej osobistości było oznaką szacunku i poważania takich osób oraz dowodem posłuszeństwa wobec ich władzy. Bahá’u’lláh zabrania całowania rąk, a w swoich Tablicach potępia także takie praktyki jak pokłanianie się przed inną osobą oraz inne rodzaje zachowania, które poniżają człowieka w stosunku do innego(zobacz adnotację 58.)

67. Nikt nie ma prawa szukać odpuszczenia grzechów u innej duszy ¶34

Bahá'u'lláh zakazuje spowiedzi przed inną osobą oraz proszenia jej o udzielenie rozgrzeszenia. Zamiast tego, należy błagać o przebaczenie u Boga. W Tablicy Bishárát oświadcza On, że taka „spowiedź przed ludźmi prowadzi do upokorzenia i poniżenia” i potwierdza, że Bóg „nie pragnie upokorzenia swoich sług”.

Shoghi Effendi umiejscawia ten zakaz w kontekście. Jego sekretarz napisał w jego imieniu, że

(…) zakazane nam jest spowiadać się z naszych grzechów i ułomności innej osobie, tak jak robią to katolicy wobec swoich księży lub czynić to publicznie, jak ma to miejsce w niektórych religijnych sektach. Jednakże, jeśli spontanicznie pragniemy przyznać, że myliliśmy się co do jakiejś kwestii lub że posiadamy pewną niedoskonałość charakteru i chcemy kogoś prosić o przebaczenie lub pojednanie, możemy to swobodnie uczynić.

Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił także, że zakaz Bahá'u'lláha dotyczący wyznawania grzechów nie zabrania przyznania się do przewinień podczas konsultacji pod egidą bahaickich instytucji. Podobnie nie odbiera on możliwości poszukiwania porady u bliskiego przyjaciela lub profesjonalnego doradcy co do takich spraw.

68. Pośród ludzi jest ten, który siada wśród sandałów przy drzwiach, chociaż pożąda w swym sercu miejsca honorowego. ¶36

Tradycją wschodnią było zdejmowanie sandałów i butów przed wejściem na spotkanie. Najdalej położone miejsce od wejścia uważane jest za główną część pomieszczenia oraz za miejsce honorowe, gdzie siedzą najwybitniejsi z obecnych. Inni siedzą w porządku od najważniejszych do coraz mniej ważnych, a przy butach i sandałach siedziały osoby najniższe rangą.

69. A także pomiędzy ludźmi jest ten, kto pretenduje do wewnętrznej wiedzy ¶36

Odnosi się to do osób, które roszczą sobie dostęp do wiedzy ezoterycznej, a których przywiązanie do takiej wiedzy odgradza ich od Objawienia Posłańca Boga. W innym miejscu Bahá’u’lláh zapewnia: „Ci, którzy są czcicielami bożka wyrzeźbionego przez swoją wyobraźnię, a którego nazywają Wewnętrzną Rzeczywistością, te osoby są zaiste zaliczane do pogan”.

70. Jak wielu ludzi odosobniło się w krainach Indii, odmawiając sobie rzeczy, które Bóg określił jako zgodne z prawem, narzucając sobie surowość i umartwianie się ¶36

Te wersety stanowią zakaz monastycyzmu i ascetyzmu. Zobacz Spis i kodyfikację, część IV.D. 1.y.iii.-iv. W tych Słowach Raju Bahá’u’lláh podkreśla wagę tych postanowień. Mówi On: „Życie w odosobnieniu i praktyka ascezy nie są do przyjęcia w obecności Boga”, i nawołuje wszystkich do przestrzegania „tego, co spowoduje radość i promienność”. Zaleca tym, którzy „osiedlali się w jaskiniach górskich” czy też „udawali się nocą na cmentarze, aby porzucili te praktyki i nakazuje im, aby nie pozbawiali się „łask” tego świata, które zostały stworzone przez Boga dla ludzkości. W Tablicy Bishárát uznając „pobożne czyny” mnichów i księży Bahá’u’lláh nawołuje ich: „niech porzucą oni życie w odosobnieniu i skierują swoje kroki w kierunku otwartego świata i niech zajmą się tym, co przyniesie korzyść im samym oraz innym”. Daje im także przyzwolenie „zawierania związków małżeńskich, aby mogli wydać na świat tego, który będzie wspominał Boga”.

71. Ktokolwiek przed upływem pełnego tysiąclecia będzie twierdził, że otrzymuje bezpośrednie objawienie od Boga ¶37

Objawienie Bahá'u'lláha będzie trwało aż do przyjścia kolejnego Objawiciela Boga, które nie będzie miało miejsca przed upływem przynajmniej „pełnego tysiąclecia”. Bahá'u'lláh przestrzega przed przypisywaniem „temu wersetowi” czegokolwiek innego poza „oczywistym znaczeniem”, a w jednej ze swoich Tablic określa On, że „każdy rok” tego tysiąca lat składa się z „dwunastu miesięcy, według Koranu oraz z dziewiętnastu miesięcy po dziewiętnaście dni każdy, według Bayánu”.

Przekazanie Objawienia Bahá'u'lláhowi w Síyáh-Chál w Teheranie w październiku 1852 roku oznacza narodziny Jego Proroczej Misji i jednocześnie rozpoczęcie tysiąca lub więcej lat, które muszą upłynąć przed przyjściem kolejnego Objawiciela Bożego.

72. Oto jest to, przed czym chcieliśmy was ostrzec podczas Naszego pobytu w Iraku, później w Ziemi Tajemnicy i teraz z tego Świetlistego Miejsca ¶37

„Ziemia Tajemnicy” odnosi się do Adrianopola, a „to Świetliste Miejsce” jest odniesieniem do ‘Akká.

73. Wśród ludzi znajduje się ten, którego nauki uczyniły dumnym (...) ten, który słysząc odgłos sandałów podążających za nim, staje się większym we własnej dumie ¶41

Na Wschodzie praktyką było, iż zwolennicy przywódcy religijnego przez szacunek mieli w zwyczaju chodzić kilka kroków za nim.

74. Nimrod ¶41

Zarówno w tradycji żydowskiej, jak i islamskiej Nimrod, do którego odnosi się ten werset, był Królem, który prześladował Abrahama, a którego imię stało się symbolem wielkiej dumy.

75. Aghṣán ¶42

„Aghṣán” (liczba mnoga od Ghusn) jest arabskim słowem oznaczającym „Gałęzie”. Bahá’u’lláh używa tego określenia, kiedy mówi o swoich męskich potomkach. Ma ono szczególne implikacje nie tylko w kwestii dysponowania darowiznami, ale także dla dziedziczenia przywództwa po odejściu Bahá’u’lláha (zobacz adnotację 145) oraz ‘Abdu’l-Bahy. W Księdze Przymierza Bahá’u’lláh wyznaczył ‘Abdu’l-Bahę, swojego najstarszego syna na Centrum Przymierza oraz Głowę Wiary. W swojej Woli i Testamencie ‘Abdu’l-Bahá wyznaczył Shoghiego Effendiego, swojego najstarszego wnuka na Strażnika i Głowę Wiary. 

Zatem ten fragment Aqdas przewiduje następstwo wybranych Aghṣán, a tym samym instytucję Strażnictwa oraz dopuszcza możliwość przerwania linii sukcesji. Odejście Shoghiego Effendiego w 1957 r. spowodowało sytuację przewidzianą w tym akapicie, ponieważ linia Aghṣán zakończyła się zanim ustanowiono Powszechny Dom Sprawiedliwości (zobacz adnotację 67).

76. powrócą do ludzi Bahá ¶42

Bahá’u’lláh dopuszcza możliwość, iż linia Aghsán zakończy się przed ustanowieniem Powszechnego Domu Sprawiedliwości. Postanowił, iż w takiej sytuacji „darowizny powrócą do ludzi Bahá”. Określenie „ludzie Bahá” używane jest w różnych znaczeniach w Pismach Bahá’í. W tym przypadku opisani są jako ci, „którzy nie przemawiają bez Jego pozwolenia i nie oceniają inaczej niż zgodnie z tym, co nakazał Bóg w tej Tablicy”. Po odejściu Shoghiego Effendiego w 1957 r., Ręce Sprawy Boga kierowały Sprawą do czasu wyborów Powszechnego Domu Sprawiedliwości w 1963 r. (zobacz adnotację 183).

77. Nie gólcie swych głów ¶44

W niektórych tradycjach religijnych zalecane jest golenie głowy. Bahá’u’lláh zabrania golenia głowy i wyjaśnia, iż postanowienie zawarte w Jego Súriy-i-Ḥajj wymagające, by pielgrzymi do Świętego Domu w Szirazie golili swoje głowy, zastąpione zostało niniejszym wersetem w Kitáb-i-Aqdas (Pytania i odpowiedzi, 10).

78. nie wypada, by włosy wystawały poza kraniec uszu ¶44

Shoghi Effendi wyjaśnił, iż w przeciwieństwie do zakazu golenia głowy, prawo zabraniające zapuszczania włosów poza kraniec ucha dotyczy jedynie mężczyzn. Stosowanie tego prawa będzie wymagało wyjaśnienia przez Powszechny Dom Sprawiedliwości.

79. Wygnanie i uwięzienie przeznaczone są dla złodzieja ¶45

Bahá’u’lláh mówi, iż ustanowienie stopnia kary w zgodzie z wagą wykroczenia pozostaje w gestii Domu Sprawiedliwości (Pytania i odpowiedzi, 49). Kary za kradzież przeznaczone są dla przyszłego stanu społeczeństwa, kiedy to będą uzupełnione i zastosowane przez Powszechny Dom Sprawiedliwości.

80. przy trzecim wykroczeniu umieśćcie znak na jego czole, tak by w ten sposób naznaczony, nie był przyjęty w miastach Boga i Jego krajach ¶45

Znak umieszczony na czole złodzieja ma na celu ostrzeżenie ludzi przed jego skłonnościami. Bahá’u’lláh pozostawił do decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości, kiedy prawo to wejdzie w życie, wszystkie szczegóły dotyczące właściwości tego znaku, sposobu jego umieszczenia, czasu jego noszenia i warunków, które należy spełnić, by go usunąć, a także wagi różnych rodzajów kradzieży.

81. Ktokolwiek ma życzenie, by używać srebrnych lub złotych naczyń, ma swobodę, by tak czynić. ¶46

W Bayánie Báb zezwolił na korzystanie ze złotych i srebrnych przyborów kuchennych, unieważniając w ten sposób islamskie potępienie ich używania, które nie wywodzi się z jasnego nakazu w Koranie, lecz z tradycji muzułmańskiej. Bahá’u’lláh potwierdza tutaj zarządzenie Bába.

82. Uważajcie, by podczas jedzenia nie zanurzać dłoni w zawartości mis i talerzy. ¶46

Ten zakaz został sprecyzowany przez Shoghiego Effendiego jako „wkładanie ręki do jedzenia”. W wielu częściach świata panował zwyczaj jedzenia rękoma ze wspólnej misy.

83. Przyjmijcie takie zachowanie, które jest jak najbardziej subtelne. ¶46

Jest to pierwszy z kilku fragmentów odnoszący się do znaczenia subtelności i czystości. Oryginalne arabskie słowo „laṭáfah” tłumaczone tutaj jako „subtelność” ma szeroki zakres znaczeniowy z konotacjami zarówno duchowymi, jak i fizycznymi takimi jak elegancja, wdzięk, czystość, przyzwoitość, uprzejmość, delikatność i wytworność, a także bycie subtelnym, wyrafinowanym, uświęconym i czystym. Zgodnie z kontekstem poszczególnych fragmentów, w których występuje w Kitáb-i-Aqdas, zostało przełożone jako „subtelność” lub „czystość”.

84. Ten, który jest miejscem Świtania Sprawy Boga nie ma równego sobie w Największej Nieomylności. ¶47

W Tablicy Ishráqát Bahá’u’lláh potwierdza, iż Największa Nieomylność ograniczona jest do Objawicieli Boga.

Rozdział 45 w Odpowiedziach poświęcony jest wyjaśnieniu tego wersetu Aqdas przez ‘Abdu’l-Bahę. Podkreśla On między innymi w tym rozdziale nierozłączność istotnej „nieomylności” Objawicieli Boga i zapewnia, iż „cokolwiek od Nich emanuje identyczne jest z prawdą i odpowiadające rzeczywistości” oraz, że „Nie pozostają w cieniu poprzednich praw” oraz „To, co Oni mówią jest słowem Boga i to, co Oni czynią jest sprawiedliwym działaniem”.

85. Na każdym ojcu spoczywa obowiązek wykształcenia swego syna i córki w sztuce czytania i pisania ¶48

W swoich Tablicach ‘Abdu’l-Bahá zwraca uwagę nie tylko na obowiązek rodziców, aby wykształcili swoje dzieci, lecz wyraźnie mówi, że „wychowanie i kultura córek jest ważniejsza niż synów”, ponieważ dziewczynki będą pewnego dnia matkami, a matki są pierwszymi wychowawczyniami nowego pokolenia. Jeśli nie jest to jednak możliwe, aby rodzina wykształciła wszystkie dzieci, pierwszeństwo należy się córkom, ponieważ dzięki wykształconym matkom, korzyści wiedzy można skuteczniej i szybciej rozprzestrzenić w społeczeństwie.

86. Bóg nałożył grzywnę na każdego cudzołożnika i cudzołożnicę, płatną Domowi Sprawiedliwości ¶49

Chociaż określenie tłumaczone tutaj jako cudzołóstwo odnosi się w najszerszym znaczeniu do niedozwolonego stosunku seksualnego pomiędzy osobami pozostającymi w związku małżeńskim jak i stanu wolnego (zobacz adnotację 36 zawierającą definicję tego określenia), ‘Abdu’l-Bahá wyjaśnił, iż kara tu wyznaczona odnosi się do stosunku seksualnego pomiędzy osobami stanu wolnego. Zaznaczył On, iż Powszechny Dom Sprawiedliwości ustali karę za cudzołóstwo popełnione przez osobę w związku małżeńskim (zobacz także Pytania i odpowiedzi, 49.)

W jednej ze swoich Tablic ‘Abdu’l-Bahá odnosi się do niektórych duchowych i społecznych konsekwencji wynikających z pogwałcenia praw moralnych i w sprawie kary tu opisanej stwierdza, iż celem tego prawa jest wyraźne zaznaczenie, że takie zachowanie jest karygodne w oczach Boga, a w przypadku, kiedy wykroczenie zostaje uznane a kara nałożona, głównym celem ujawnienia winowajców jest ich zawstydzenie i kompromitacja w oczach społeczeństwa. Potwierdza, iż takie ujawnienie jest samo w sobie największą karą. 

Dom Sprawiedliwości wspomniany w tym wersecie to najprawdopodobniej Lokalny Dom Sprawiedliwości obecnie znany jako Lokalne Zgromadzenie Duchowe.

87. dziewięć miskali złota, którą to kwotę należy podwoić, jeśli powtórzą wykroczenie ¶49

Miskal jest jednostką wagi. Ciężar tradycyjnego miskala stosowanego na Bliskim Wschodzie jest równy 24 nochodom. Jednak miskal używany przez bahaitów składa się z 19 nochodów „zgodnie z postanowieniem w Bayánie” (Pytania i odpowiedzi, 23). Waga dziewięciu miskali równa jest 32 775 gramom lub 1 05374 uncjom trojańskim.

W odniesieniu do zastosowania kary Bahá'u'lláh jasno określa, że każda kolejna grzywna jest podwojeniem poprzedniej (Pytania i odpowiedzi, 23); tak więc wielkość nałożonej grzywny wzrasta zgodnie z postępem geometrycznym. Nałożenie tej kary zamierzone jest dla przyszłego stanu społeczeństwa, kiedy prawo będzie uzupełnione i wdrożone przez Powszechny Dom Sprawiedliwości.

88. Postanowiliśmy, iż zgodne z prawem będzie, byście słuchali muzyki i śpiewali. ¶51

‘Abdu’l-Bahá napisał, że „wśród niektórych narodów Wschodu, muzyka była uważana za naganną”. Chociaż Koran nie zawiera specyficznego przewodnictwa w tym temacie, niektórzy muzułmanie uważają słuchanie muzyki za niedozwolone, podczas gdy inni tolerują muzykę w pewnych ramach i określonych warunkach. 

Wiele fragmentów Pism Bahá’í wychwala muzykę. ‘Abdu’l-Bahá przykładowo zapewnia, iż „muzyka śpiewana lub grana jest duchowym pożywieniem dla duszy i serca”.

89. O wy Mężowie Sprawiedliwości! ¶52

W pismach ‘Abdu’l-Bahy i Shoghiego Effendiego objaśnione jest, że chociaż członkostwo Powszechnego Domu Sprawiedliwości ograniczone jest do mężczyzn, zarówno mężczyźni, jak i kobiety mogą być wybierani do Drugorzędnych i Lokalnych Domów Sprawiedliwości (obecnie nazywanych Narodowymi i Lokalnymi Zgromadzeniami Duchowymi).

90. Kary za zranienie czy uderzenie człowieka zależą od wielkości urazu; do każdego stopnia Pan Osądu przepisał rekompensatę. ¶56

Chociaż Bahá’u’lláh wyjaśnił, iż wielkość kary zależy od „wielkości urazu”, nie ma zapisu, w którym ustanowiłby szczegóły wielkości odszkodowania w odniesieniu do stopnia wykroczenia. Obowiązek ich ustalenia spoczywa na Powszechnym Domu Sprawiedliwości.

91. Zaprawdę, raz na miesiąc nakazane wam jest organizowanie święta ¶57

To zalecenie stało się podstawą organizowania comiesięcznych świąt bahaickich i tym samym ustanawia Święto Dziewiętnastego Dnia. W Arabskim Bayánie Báb wzywa swoich wyznawców do zbierania się co dziewiętnaście dni, aby okazywać gościnność i braterstwo. Bahá’u’lláh potwierdza tutaj to samo i podkreśla jednoczącą rolę takich spotkań. 

‘Abdu’l-Bahá, a po Nim Shoghi Effendi stopniowo ujawniali instytucjonalne znaczenie tego zalecenia. ‘Abdu’l-Bahá podkreślał znaczenie duchowego i modlitewnego charakteru tych spotkań. Shoghi Effendi oprócz dalszego wyjaśnienia modlitewnych i społecznych aspektów Święta, rozwinął część administracyjną takich spotkań i systematycznie powołując Święto zapewnił czas na konsultację na temat spraw wspólnoty bahaickiej wraz z dzieleniem się wiadomościami i przesłaniami.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące tego, czy to zalecenie jest obowiązkowe, Bahá’u’lláh odpowiedział, iż nie jest (Pytania i odpowiedzi, 48). Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu wyjaśnia: 

Obecność na Święcie Dziewiętnastego Dnia nie jest obowiązkowa, ale bardzo ważna i każdy wyznawca powinien uważać za swój obowiązek i przywilej bycie obecnym na tych spotkaniach.

92. Jeśli polujecie ze zwierzętami czy ptakami drapieżnymi, przywołajcie Imię Boga, kiedy wysyłacie je, by ścigały swą zdobycz; ponieważ wtedy to, co pochwycą, będzie należało do was zgodnie z prawem, nawet jeśli znajdziecie je już martwe. ¶60

Przez to prawo Bahá'u'lláh mocno upraszcza wcześniejsze praktyki oraz religijne przepisy dotyczące polowania. Również oświadcza On, że polowanie z taką bronią jak łuki i strzały, broń palna i tym podobne, objęte są tym orzeczeniem, jednakże spożywanie zwierzyny, którą znaleziono martwą we wnykach lub sieci jest zakazane. (Pytania i odpowiedzi, 24).

93. byście nie polowali w nadmiarze ¶60

Chociaż polowanie nie jest zabronione przez Bahá’u’lláha, przestrzega On przed nadmiernym polowaniem. Powszechny Dom Sprawiedliwości rozważy w przyszłości, co stanowi nadmiar w polowaniu.

94. nie przyznał im żadnego prawa do majątku innych ¶61

Nakaz okazywania życzliwości wobec krewnych Bahá'u'lláha nie daje im udziału w majątku innych ludzi. Jest to sprzeczne z muzułmańską praktyką szyicką, w której potomkom Muḥammada w prostej linii przysługuje prawo do otrzymywania części pewnego podatku.

95. Jeśli ktoś umyślnie zniszczy czyjś dom przez podpalenie, jego również należy spalić; jeśli ktoś z premedytacją odbierze czyjeś życie, jemu również należy zadać śmierć. ¶62

Prawo Bahá'u'lláha nakazuje karę śmierci za morderstwo oraz podpalenie, z alternatywą kary dożywotniego więzienia (zobacz adnotację 87).

W swoich Tablicach ‘Abdu'l-Bahá wyjaśnia różnicę pomiędzy zemstą a karą. Stwierdza, że osoby indywidualne nie mają prawa mścić się, że zemsta wzbudza pogardę u Boga, a także, że motywem karania nie jest zemsta, lecz nałożenie kary za popełnione wykroczenie. W Odpowiedziach potwierdza On, że prawem społeczeństwa jest nakładać kary na przestępców w celu ochrony jego członków oraz zabezpieczenia swego istnienia. 

Co się tyczy tego postanowienia Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu podaje następujące wyjaśnienie:

W Aqdas Bahá'u'lláh ustanowił śmierć jako karę za morderstwo. Jednakże zezwolił na karę dożywotniego więzienia jako alternatywę. Obydwie możliwości są w zgodzie z Jego Prawami. Niektórzy z nas mogą nie być w stanie pojąć tej mądrości, gdy kłóci się ona z naszym własnym ograniczonym zrozumieniem; lecz musimy ją zaakceptować, wiedząc, że Jego Mądrość, Jego Miłosierdzie i Jego Sprawiedliwość są doskonałe oraz mają ocalić cały świat. Jeśli człowiek miałby zostać niesłusznie skazany na śmierć, czyż nie możemy wierzyć, że Wszechmogący Bóg zrekompensuje mu tysiąckrotnie w kolejnym świecie za tę ludzką niesprawiedliwość? Nie można porzucić zbawiennego prawa jedynie dlatego, że w rzadkich przypadkach niewinny może zostać skazany.

Szczegóły bahaickiego prawa dotyczącego kary za morderstwo i podpalenie, prawa zamierzonego dla przyszłego społeczeństwa, nie zostały określone przez Bahá'u'lláha. Różne szczegóły tego prawa, takie jak stopień wykroczenia, okoliczności łagodzące, które mogą zostać wzięte pod uwagę oraz która z dwóch ustanowionych kar powinna stać się normą, zostały pozostawione do decyzji dla Powszechnego Domu Sprawiedliwości w świetle dominujących warunków, kiedy prawo ma stać się obowiązujące. Sposób, w jaki kara powinna zostać wykonana, również został pozostawiony do decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości.

Jeśli chodzi o podpalenie, to zależne jest od tego, jaki „dom” został spalony. Oczywiście istnieje ogromna różnica co do stopnia wykroczenia pomiędzy osobą, która spali pusty magazyn, a człowiekiem, który podpali szkołę pełną dzieci.

96. Zgodnie z zaleceniami Księgi dopuszczalne jest skazanie podpalacza i mordercy na dożywocie. ¶62

W odpowiedzi na niniejszy werset z Aqdas Shoghi Effendi zaznacza, iż chociaż kara śmierci jest dozwolona, możliwe jest alternatywne „dożywocie”, „w którym można znacznie uśmierzyć rygor takiego potępienia”. Mówi, że „Bahá’u’lláh dał nam wybór i zatem pozostawił nam wolność korzystania z własnego osądu w pewnych ramach nałożonych przez Jego prawo”. Wobec braku szczegółowego przewodnictwa dotyczącego stosowania tego aspektu prawa bahaickiego, przyszła legislacja w tej sprawie pozostaje w gestii Powszechnego Domu Sprawiedliwości.

97. Bóg zalecił wam małżeństwo. ¶63

W jednej ze swoich Tablic Bahá’u’lláh mówi, iż Bóg ustanawiając to prawo uczynił małżeństwo „twierdzą pomyślności i zbawienia”.

Spis i kodyfikacja, część IV.C.1.a.–o. streszcza i daje syntezę postanowień w Kitáb-i-Aqdas oraz Pytań i odpowiedzi dotyczących małżeństwa i warunków, w których jest dozwolone (Pytania i odpowiedzi, 3, 13, 46, 50, 84 i 92), prawa zaręczyn (Pytania i odpowiedzi, 43), płatności wiana (Pytania i odpowiedzi, 12, 26, 39, 47, 87 i 88), postępowania w przypadku przedłużonej nieobecności małżonka (Pytania i odpowiedzi, 4 i 27) oraz innych rozmaitych okoliczności (Pytania i odpowiedzi, 12 i 47). (Zobacz też adnotacje 89–99).

98. Strzeżcie się, byście nie wzięli sobie więcej niż dwie żony. Ten, kto zadowoli się jedną partnerką spośród służebnic Boga, zarówno on, jak i ona będą żyć w spokoju. ¶63

Chociaż tekst Kitáb-i-Aqdas wydaje się zezwalać na bigamię, Bahá'u'lláh wskazuje, że spokój i zadowolenie wywodzą się z monogamii. W innej Tablicy podkreśla On znaczenie takiego zachowania człowieka, które „przyniesie pociechę jemu samemu i jego partnerce”. ‘Abdu'l-Bahá, autoryzowany Interpretator Pism bahaickich, oświadcza, że w tekście Aqdas w istocie nakazana jest monogamia. Wypowiada się na ten temat w wielu Tablicach, łącznie z następującą:

Wiedz, że poligamia nie jest dozwolona według prawa Boga, ponieważ jasno podkreślone zostało bycie zadowolonym z posiadania jednej żony. Wzięcie drugiej żony uzależnione jest od utrzymania równości i sprawiedliwości pomiędzy obiema żonami, w każdych warunkach. Jednakże zachowanie sprawiedliwości i równości pomiędzy dwoma żonami jest całkowicie niemożliwe. Fakt, że bigamia została uzależniona od warunku niemożliwego do spełnienia, jest jasnym dowodem jej całkowitego zakazu. Dlatego nie jest dopuszczalne, aby mężczyzna miał więcej niż jedną żonę.

Poligamia jest starożytną praktyką stosowaną pośród większości ludzkości. Wprowadzenie monogamii przez Objawicieli Boga odbywało się stopniowo. Jezus, na przykład, nie zakazał poligamii, ale zniósł prawo rozwodu, z wyjątkiem przypadku cudzołóstwa. Muḥammad ograniczył liczbę żon do czterech, ale uzależnił wielość żon od sprawiedliwości i na powrót zezwolił na rozwód; Bahá'u'lláh, który objawiał swoje Nauki pośród muzułmańskiego społeczeństwa, wprowadził prawo monogamii stopniowo, w zgodzie z zasadą mądrości i stopniowym wyjawianiem swego zamierzenia. To, że pozostawił swoich wyznawców z nieomylnym Interpretatorem swoich Pism, pozwoliło mu pozornie zezwolić w Kitáb-i-Aqdas na posiadanie dwóch żon, jednocześnie ustanawiając warunek, który pozwoli ‘Abdu’l-Basze wyjaśnić później, że intencją tego prawa było wprowadzenie monogamii.

99. ten, kto przyjmie na służbę służącą, może to uczynić z przyzwoitością ¶63

Bahá’u’lláh oświadcza, że mężczyzna może zatrudnić służącą do prac domowych. Nie było to dopuszczalne w muzułmańskiej praktyce szyickiej, jeśli pracodawca nie zawarł z nią kontraktu małżeńskiego. Bahá’u’lláh podkreśla, że „służba”, do której odnosi się ten werset, jest wyłącznie taką usługą, „jaka wykonywana jest przez każdą inną grupę służących, młodych czy starych, w zamian za wynagrodzenie” (Pytania i odpowiedzi, 30). Pracodawca nie ma żadnych praw seksualnych wobec swojej służącej. Ma ona „swobodę wyboru męża, kiedy będzie chciała”, ponieważ kupowanie kobiet jest zakazane. (Pytania i odpowiedzi, 30).

100. Oto Mój rozkaz dla was; trzymajcie się go mocno jako waszego wsparcia. ¶63

Chociaż małżeństwo jest zalecane w Kitáb-i-Aqdas, Bahá’u’lláh wyjaśnia, iż nie jest obowiązkowe (Pytania i odpowiedzi, 46). Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu oświadcza także, iż „małżeństwo nie jest w żaden sposób obowiązkiem” i potwierdza, że „w ostateczności sama osoba decyduje czy chce prowadzić życie rodzinne, czy żyć w stanie celibatu”. Jeśli ktoś musi czekać długi okres zanim znajdzie małżonka lub w końcu musi pozostać stanu wolnego, nie oznacza to, że ta osoba nie jest w stanie wypełnić swojego celu w życiu, który jest zasadniczo duchowy.

101. uwarunkowaliśmy je (...) od zgody ich rodziców ¶65

W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi pisze na temat tego postanowienia prawnego: 

Bahá’u’lláh wyraźnie wyjaśnił, iż wymagana jest zgoda na małżeństwo bahá’í wszystkich żyjących rodziców. Dotyczy to rodziców bahaitów lub nie, rozwiedzionych przez wiele lat lub nie. Ustanowił On to wielkie prawo, aby wzmocnić tkankę społeczną, zacieśnić więzy rodzinne, złożyć wdzięczność i szacunek w sercach dzieci dla tych, którzy dali im życie i wysłali ich dusze w wieczną podróż ku ich Stwórcy.

102. Żadne małżeństwo nie może być zawarte bez opłacenia wiana ¶66

Spis i kodyfikacja, część IV.C.1.j.i.–v. streszcza główne postanowienia dotyczące wiana. Te postanowienia mają swoje korzenie w Bayánie.

Wiano ma być płacone przez pana młodego pannie młodej. Ustalone jest na 19 miskali czystego złota dla mieszkańców miast i 19 miskali srebra dla mieszkańców wsi (zobacz adnotację 94). Bahá’u’lláh zaznacza, że jeśli podczas ślubu pan młody nie jest w stanie zapłacić pełnego wiana, dozwolone jest, aby dostarczył pannie młodej promesę późniejszej zapłaty (Pytania i odpowiedzi, 39).

Wraz z Objawieniem Bahá’u’lláha wiele znajomych pojęć, zwyczajów i instytucji otrzymuje nową definicję oraz przyjmuje nowe znaczenie. Jednym z nich jest wiano. Instytucja wiana to dawna praktyka wielu kultur przybierająca wiele form. W niektórych krajach jest opłatą uiszczaną przez rodziców panny młodej panu młodemu; w innych jest opłatą uiszczaną przez pana młodego rodzicom panny młodej zwaną „opłatą za pannę młodą”. W obydwu przypadkach kwota jest dosyć znaczna. Prawo Bahá’u’lláha znosi wszystkie takie warianty i ustala, iż wiano jest symbolicznym aktem, w którym pan młody daje pannie młodej dar o pewnej ograniczonej wartości.

103. dla mieszkańców miast została ustalona na dziewiętnaście miskali czystego złota, a dla mieszkańców wsi na taką samą liczbę miskali w srebrze ¶66

Bahá’u’lláh wyjaśnia, iż kryterium ustalenia płatności wiana jest miejsce stałego zamieszkania pana młodego, a nie panny młodej (Pytania i odpowiedzi, 87, 88).

104. Temu, kto chciałby zwiększyć tę sumę, zabrania się przekroczyć wartość dziewięćdziesięciu pięciu miskali (...) Jeśli zadowoli się on jednakże zapłatą najniższej kwoty, będzie to lepsze dla niego zgodnie z Księgą. ¶66

W odpowiedzi na pytanie dotyczące wiana, Bahá’u’lláh oznajmił:

To, co zostało objawione w Bayánie w sprawie osób mieszkających w miastach czy wsiach jest zatwierdzone i powinno być wypełnione. Jednakże Kitáb-i-Aqdas wspomina o najniższej kwocie. Intencją jest dziewiętnaście miskali srebra ustalonych w Bayánie dla mieszkańców wsi. Bardziej spodoba się to Bogu, jeśli obydwie strony się zgodzą. Celem jest promowanie wygody dla wszystkich oraz zaprowadzenie zgody i jedności wśród ludzi. Im większa zatem rozwaga okazana w tych sprawach, tym lepiej (...). Ludzie Bahá powinni traktować siebie nawzajem z największą miłością i szczerością. Powinni mieć na względzie interesy wszystkich, a szczególnie przyjaciół Boga.

W jednej ze swoich Tablic ‘Abdu’l-Bahá streścił niektóre postanowienia dotyczące wysokości wiana. Jednostką płatności wspomnianą w cytacie przytoczonym poniżej jest váḥid. Jeden váḥid odpowiada dziewiętnastu miskalom. Powiedział On: 

Mieszkańcy miasta muszą zapłacić w złocie, a mieszkańcy wsi w srebrze, w zależności od zasobów finansowych pana młodego. Jeśli jest on biedny, zapłaci jeden váḥid; jeśli ma skromne środki, zapłaci dwa váḥidy; jeśli zamożny, trzy váḥidy; jeśli bogaty, cztery váḥidy; a jeśli bardzo bogaty pięć váḥidów. Jest to zaiste sprawa do uzgodnienia pomiędzy panem młodym, panną młodą i ich rodzicami. Należy wypełnić to, co zostanie uzgodnione.

W tej samej Tablicy ‘Abdu’l-Bahá zachęca wyznawców do kierowania pytań dotyczących zastosowania tego prawa do Powszechnego Domu Sprawiedliwości, który ma „władzę ustawodawczą”. Podkreśla On, iż „jest to organ, który będzie ustanawiał prawa i wprowadzał ustawy dotyczące spraw drugorzędnych, które nie są wyraźnie sprecyzowane w Świętym Tekście”.

105. by każdy Jego sługa, który zamierza wyruszyć w podróż, wskazał swojej żonie czas powrotu do domu ¶67

Jeśli mąż odejdzie bez poinformowania swojej żony o dacie swojego powrotu ani nie dotrą do niej żadne wieści o nim, a wszelki ślad o nim zaginie, Bahá’u’lláh oświadczył, że jeśli mąż był świadomy prawa zapisanego w Kitáb-i-Aqdas, żona może ponownie wyjść za mąż po upływie pełnego roku. Jeśli jednak mąż nie był świadomy prawa, żona musi czekać, aż dotrą do niej wieści o mężu. (Pytania i odpowiedzi, 4).

106. przystoi jej czekać przez okres dziewięciu miesięcy, po upływie których nie ma przeszkód, aby ponownie wyszła za mąż ¶67

W przypadku, kiedy mąż nie wróci pod koniec ustalonego czasu ani też nie poinformuje żony o opóźnieniu, żona ma obowiązek oczekiwać go przez dziewięć miesięcy, po którym to czasie ma prawo do ponownego zamążpójścia, chociaż lepiej byłoby, aby czekała dłużej (zobacz adnotację 147 dla kalendarza bahá’í).

Bahá’u’lláh oświadcza, że w przypadku, gdyby do żony dotarły wieści „o śmierci jej męża lub jego zabójstwie”, wówczas również powinna ona czekać przez okres dziewięciu miesięcy, nim ponownie wyjdzie za mąż (Pytania i odpowiedzi, 27). ‘Abdu’l-Bahá w jednej ze swoich Tablic wyjaśnił, że dziewięciomiesięczny czas oczekiwania w następstwie otrzymania wieści o śmierci męża ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy mąż w chwili śmierci był we wspomnianej podróży, nie zaś, kiedy umarł w domu.

107. winna wybrać rozwiązanie, które jest godne pochwały ¶67

Bahá’u’lláh definiuje „rozwiązanie, które jest godne pochwały” jako „okazywanie cierpliwości” (Pytania i odpowiedzi, 4).

108. dwóch rzetelnych świadków ¶67 

Bahá’u’lláh w odniesieniu do świadków wyznacza „kryterium rzetelności” jako „dobrą reputację pośród ludzi”. Oświadcza On, że nie jest konieczne, aby świadkowie byli bahaitami, ponieważ „Świadectwo wszystkich sług Boga, niezależnie od wyznania i wiary jest dopuszczalne przed Jego Tronem”. (Pytania i odpowiedzi, 79).

109. Jeśli uraza lub niechęć powstaną pomiędzy mężem i żoną, nie powinien się on z nią rozwodzić, lecz uzbroić się w cierpliwość na czas pełnego roku ¶68

Nauki bahá’í zdecydowanie potępiają rozwód. Jeśli jednak pomiędzy małżonkami rozwinie się uraza lub niechęć, dozwolony jest rozwód po upływie pełnego roku. Podczas tego roku cierpliwości mąż ma obowiązek zapewnić wsparcie finansowe swojej żonie i dzieciom, a para nakłaniana jest do pojednania swoich różnic. Shoghi Effendi zapewnia, iż zarówno mąż, jak i żona „mają równe prawo do wystąpienia o rozwód”, kiedy tylko jedno z nich „czuje, iż jest to absolutnie niezbędne”. 
W Pytaniach i odpowiedziach Bahá’u’lláh wyjaśnia wiele kwestii dotyczących roku cierpliwości, jego przestrzegania (Pytania i odpowiedzi, 12), ustalenia daty jego początku (Pytania i odpowiedzi, 19 i 40), warunków pojednania (Pytania i odpowiedzi, 38) oraz roli świadków i Lokalnego Zgromadzenia Duchowego (Pytania i odpowiedzi, 73 i 98). Jeśli chodzi o świadków to Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, iż obecnie obowiązki świadków w przypadkach rozwodu spełniane są przez Zgromadzenia Duchowe.

Szczegółowe postanowienia prawa bahá’í na temat rozwodu streszczone są w Spisie i kodyfikacji, część IV.C.2.a.–i.

110. Pan zakazał … praktyki, do której uprzednio uciekaliście się, gdy trzykrotnie rozwiedliście się z kobietą ¶68 

Odnosi się to do prawa islamu ustanowionego w Koranie, które stanowiło, że pod pewnymi warunkami mężczyzna nie mógł ponownie ożenić się z żoną, z którą się rozwiódł, jeśli nie wyszła ona za mąż za innego i nie rozwiodła się z nim. Bahá’u’lláh potwierdza, że ta praktyka została zakazana w Kitáb-i-Aqdas (Pytania i odpowiedzi, 31).

111. Ten, kto rozwiedzie się ze swoją żoną, może zdecydować, by wraz z upływem każdego miesiąca, poślubić ją ponownie, jeśli jest wzajemne uczucie i zgoda, jeżeli tylko nie wyszła ponownie za mąż. (...) chyba że oczywiście, jej sytuacja się zmieni. ¶68

W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi oznajmia, że intencją „wraz z upływem każdego miesiąca” nie jest nakładanie ograniczenia i że jest możliwe, aby rozwiedziona para wzięła ponownie ślub w każdej chwili po swoim rozwodzie, jeśli tylko żadne z nich nie jest w owym czasie w związku małżeńskim z inną osobą.

112. nasienie nie jest nieczyste ¶74

W niektórych tradycjach religijnych oraz w praktyce muzułmańskich szyitów nasienie jest uważane za rytualnie nieczyste. Bahá’u’lláh obala tutaj to pojęcie. Zobacz także adnotację 106 poniżej.

113. Trzymajcie się sznura doskonałości ¶74

‘Abdu’l-Bahá odnosi się tutaj do wpływu „nieskalaności i świętości, czystości i wytworności” na wywyższenie „ludzkiego stanu” oraz „rozwój wewnętrznej rzeczywistości człowieka”. Mówi On: „Posiadanie czystego i nieskazitelnego ciała wywiera wpływ na ducha człowieka” (zobacz także adnotację 74).

114. Myjcie każdą zabrudzoną rzecz wodą, która nie uległa przemianie na żaden z trzech sposobów ¶74

„Trzy sposoby”, do których odnosi się ten werset to zmiana koloru, smaku i zapachu wody. Bahá’u’lláh daje dodatkowe przewodnictwo dotyczące czystej wody oraz momentu, w którym uważana jest za niezdatną do użycia (Pytania i odpowiedzi, 91).

115. Bóg (...) zniósł pojęcie „nieczystości”, przez które różne rzeczy i różni ludzie byli uważani za nieczystych. ¶75

Bahá’u’lláh znosi pojęcie rytualnej „nieczystości” w takiej formie, jak było ono rozumiane i stosowane w niektórych plemiennych społeczeństwach oraz wspólnotach religijnych niektórych wcześniejszych okresów Objawienia. Oznajmia On, iż poprzez Jego Objawienie „wszystkie stworzone rzeczy zostały zanurzone w morzu oczyszczenia”. (Zobacz także adnotacje 12, 20 i 103).

116. pierwszy dzień Riḍván ¶75

Jest to odniesienie do przybycia Bahá’u’lláha i Jego towarzyszy do Ogrodu Najíbíyyih niedaleko miasta Bagdad później nazywanego przez bahaitów Ogrodem Riḍván. To wydarzenie, które miało miejsce trzydzieści jeden dni po Naw-Rúz w kwietniu 1863 r. zapoczątkowało okres, w którym Bahá’u’lláh ogłosił swoją Misję swoim wyznawcom. W jednej z Tablic mówi o swojej Deklaracji jako o „Dniu najwyższego szczęścia” i opisuje Ogród Riḍván jako „Miejsce, z którego rozlał On na całe stworzenie świetność swojego Imienia, Wszechłaskawego”. Bahá’u’lláh spędził dwanaście dni w tym Ogrodzie przed wyjazdem do Stambułu, miejsca, do którego został wygnany.

Deklarację Bahá’u’lláha świętuje się dorocznie podczas dwunastodniowego Święta Riḍván opisanego przez Shoghiego Effendiego jako „najświętszego i najważniejszego ze wszystkich świąt bahaickich” (zobacz adnotacje 138 i 140).

117. Bayán ¶77

Bayán, Księga Matka okresu Objawienia Bábí jest to tytuł nadany przez Bába Jego Księdze Praw, stosowany także do nazywania całego zbioru Jego Pism. Perski Bayán jest głównym dziełem doktrynalnym oraz zasadniczą składnicą praw ustanowionych przez Bába. Arabski Bayán jest równoległy treścią, lecz mniejszy objętościowo oraz mniej doniosły. Opisując Perski Bayán w God Passes By (Bóg przechodzi obok) Shoghi Effendi zaznaczył, iż powinien być uważany „głównie za pochwałę Obiecanego aniżeli za kodeks praw i zarządzeń przewidzianych jako przewodnik dla przyszłych pokoleń”.

‘Abdu’l-Bahá napisał: „Bayán został zastąpiony przez Kitáb-i-Aqdas z wyjątkiem takich praw, które zostały zatwierdzone i wspomniane w Kitáb-i-Aqdas”.

118. niszczenie książek ¶77

Odnosząc się do faktu, iż Báb uzależnił prawa Bayánu od Jego autoryzacji, Bahá’u’lláh oznajmia w Tablicy Ishráqát, że wprowadził w życie niektóre prawa Bába „ujmując je w Kitáb-i-Aqdas innymi słowami”, podczas gdy niektóre odłożył na bok.

Jeśli chodzi o niszczenie książek Bayán nakazał wyznawcom Bába niszczyć wszystkie książki oprócz tych, które zostały napisane, aby oczyścić z zarzutów Sprawę i Religię Boga. Bahá’u’lláh znosi to szczególne prawo Bayánu.

Shoghi Effendi daje poniższy komentarz na temat natury i surowości praw Bayánu w liście napisanym w jego imieniu: 

Surowe prawa i postanowienia objawione przez Bába można jedynie odpowiednio docenić i zrozumieć interpretowane w świetle Jego własnych wypowiedzi dotyczące natury, celu i charakteru Jego własnego Objawienia. Tak jak to wyraźnie obrazują te wypowiedzi, Objawienie Bábí było wpisane w istotę religijnej i społecznej rewolucji, a jego czas trwania musiał być zatem bardzo krótki, lecz pełen tragicznych wydarzeń oraz radykalnych i drastycznych reform. Te drastyczne środki narzucone przez Bába i Jego uczniów zostały podjęte w celu podważenia samych podwalin szyickiej ortodoksji torując w ten sposób drogę dla przyjścia Bahá’u’lláha. Aby podkreślić niezależność nowego okresu Objawienia oraz przygotować teren na zbliżające się Objawienie Bahá’u’lláha, Báb musiał zatem objawić bardzo surowe prawa, chociaż większość z nich nie została nigdy wprowadzona w życie. Lecz sam fakt, iż On je objawił, był sam w sobie dowodem niezależnego charakteru Jego Objawienia i wystarczył, aby wywołać wzburzenie na tak szeroką skalę oraz wzbudzić taką opozycję ze strony kleru, że doprowadziło ich to ostatecznie do spowodowania Jego męczeństwa.

119. Pozwoliliśmy wam czytać takie nauki, które są dla was korzystne, a nie takie, które kończą się na jałowych dysputach ¶77

Pisma Bahá’í zalecają zdobywanie wiedzy i studiowanie sztuk i nauk. Bahaici są pouczani, aby szanować ludzi uczonych i wykształconych oraz ostrzegani przed podejmowaniem studiów, które prowadzą jedynie do daremnych dyskusji.

W swoich Tablicach Bahá’u’lláh doradza wyznawcom, aby studiowali takie nauki i sztuki, które są „pożyteczne” oraz będą wspierały „postęp i rozwój” społeczeństwa i przestrzega przed naukami, które „zaczynają się słowami i kończą się słowami”, których uprawianie prowadzi do „jałowych dysput”. W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi porównał nauki, które zaczynają się słowami i kończą słowami do „bezowocnych wypraw w metaficzyczne dzielenie włosa na czworo”, a w innym liście tłumaczył, iż to, co Bahá’u’lláh głównie rozumiał przez takie „nauki” to „teologiczne traktakty i komentarze, które przytłaczają umysł ludzki, aniżeli pomagają mu osiągnąć prawdę”.

120. Ten, który rozmawiał z Bogiem ¶80

Jest to tradycyjny żydowski i islamski tytuł Mojżesza. Bahá’u’lláh oznajmia, iż wraz z przyjściem Jego Objawienia „ludzkie uszy mają przywilej usłyszenia tego, co usłyszał na Synaju Ten, który rozmawiał z Bogiem”.

121. Synaj ¶80

Góra, gdzie Prawo zostało objawione Mojżeszowi przez Boga.

122. Duch Boży ¶80

Jest to jeden z tytułów używanych w Pismach islamskich i bahaickich, aby określić Jezusa Chrystusa.

123. Karmel … Syjon ¶80

Karmel, „Winnica Boga” to góra w Ziemi Świętej, gdzie położone są Świątynia Bába oraz siedziba światowego centrum administracyjnego Wiary.

Syjon to wzgórze w Jerozolimie, tradycyjna lokalizacja grobowca Króla Dawida, symbol Jerozolimy jako Miasta Świętego.

124. Purpurowa Arka ¶84

„Purpurowa Arka” odnosi się do Sprawy Bahá’u’lláha. Jego wyznawcy nazywani są „towarzyszami Purpurowej Arki” wychwalani przez Bába w Qayyúmu’l-Asmá’.

125. O Cesarzu Austrii! Kiedy zmierzałeś w stronę meczetu Aqṣá, Ten, który jest Jutrzenką Światła Boga, przebywał w więzieniu w ‘Akká. ¶85

Franciszek Józef (Franz Josef, 1830–1916), Cesarz Austrii i Król Węgier odbył pielgrzymkę do Jerozolimy w 1869 r. Podczas pobytu w Ziemi Świętej nie skorzystał z okazji o zapytanie o Bahá’u’lláha, który był w tym czasie więźniem w ‘Akká.

Meczet Aqṣá, dosłownie „Najodleglejszy” Meczet wspomniany jest w Koranie i został utożsamiony z Górą Świątyni w Jerozolimie.

126. O Królu Berlina! ¶86

Wilhelm I Hohenzollern (Wilhelm Friedrich Ludwig, 1797–1888), siódmy król Prus, obwołany pierwszym Cesarzem Niemiec w styczniu 1871 w Wersalu we Francji po zwycięstwie Niemiec nad Francją podczas wojny francusko-pruskiej.

127. którego potęga przewyższyła twoją potęgę i którego pozycja prześcignęła twoją ¶86

Odniesienie do Napoleona III (1808–1873), Cesarza Francuzów uważanego przez wielu historyków za najwybitniejszego monarchę swoich czasów na Zachodzie.

Bahá’u’lláh skierował dwie Tablice do Napoleona III, w drugiej z nich wyraźnie przepowiedział, iż królestwo Napoleona zostanie „pogrążone w bezładzie”, że jego „imperium wymknie się” z jego rąk oraz że jego ludzie doświadczą wielkiego „niepokoju”.

W ciągu roku Napoleon III doświadczył ogromnej porażki z rąk Wilhelma I podczas bitwy pod Sedanem w 1870 r. Udał się na uchodźstwo do Anglii, gdzie zmarł trzy lata później.

128. O ludu Konstantynopola! ¶89

Słowo tłumaczone tutaj jako „Konstantynopol” to w oryginale „Ar-Rúm” lub „Rzym”. Tego terminu używano ogólnie na Bliskim Wschodzie do określenia Konstantynopola i Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego, później miasta Bizancjum i jego imperium, a później Imperium Osmańskiego.

129. O Miejsce, które leżysz nad brzegami dwóch mórz! ¶89

Jest to odniesienie do Konstantynopola, zwanego obecnie Stambułem. Położony nad Cieśniną Bosfor o długości 31 km, która łączy Morze Czarne z Morzem Marmara jest największym miastem i portem w Turcji. 

Konstantynopol był stolicą Imperium Osmańskiego od 1453 r. do 1922 r. Podczas pobytu Bahá’u’lláha w tym mieście na tronie zasiadał tyraniczny sułtan ‘Abdu’l-‘Azíz. Sułtani osmańscy byli także kalifami, przywódcami islamu sunnickiego. Bahá’u’lláh przewidział upadek kalifatu, który został zniesiony w 1924 r.

130. O brzegi Renu! ¶90

W jednej ze swoich Tablic napisanej przed I Wojną Światową (1914–1918) ‘Abdu’l-Bahá wytłumaczył, iż odniesienie Bahá’u’lláha do tego, iż widział brzegi Renu „spływające krwią” dotyczy wojny francusko-pruskiej (1870–1871) oraz tego, że wkrótce miało się pojawić jeszcze większe cierpienie. 

W God Passes By Shoghi Effendi oznajmia, iż „opresyjnie surowy traktat” narzucony na Niemcy po klęsce podczas I Wojny Światowej sprowokował „biadanie [Berlina]”, które przepowiedziano złowieszczo pół wieku wcześniej.

131. O Kraino Ṭá ¶91

„Ṭá” jest to początkowa litera słowa Ṭihrán (Teheran), stolicy Iranu. Bahá’u’lláh często odnosił się do nazw niektórych miejsc stosując ich początkową literę. Zgodnie z systemem abdżad wartość numeryczna litery Ṭá wynosi dziewięć, co równa się wartości numerycznej słowa Bahá.

132. w tobie urodził się Objawiciel Jego chwały ¶92

Jest to odniesienie do narodzin Bahá’u’lláha w Teheranie 12 listopada 1817 r.

133. O Kraino Khá! ¶94

Odniesienie do irańskiej prowincji Khurásán (Chorasan) i sąsiednich miejsc, łącznie z miastem ‘Ishqábád (Aszchabad).

134. Jeżeli kto uzyska sto miskali złota, to dziewiętnaście z nich należy do Boga i ma być Mu oddane ¶97

Ten werset ustanawia Ḥuqúqu’lláh, Prawo Boga, ofiarowanie ustalonej części wartości własności należącej do wyznawcy. Ofiara ta była składana Bahá'u'lláhowi jako Objawicielowi Bożemu, a następnie po Jego Odejściu ‘Abdu'l-Basze jako Centrum Przymierza. W swojej Woli i Testamencie ‘Abdu’l-Bahá ustanowił, że Ḥuqúqu’lláh miało być ofiarowane „za pośrednictwem Strażnika Sprawy Bożej”. Teraz, kiedy nie ma Strażnika, ofiarowane jest ono Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości jako Głównej Instytucji Wiary. Fundusz ten wykorzystywany jest na cele propagowania Wiary Boga oraz jej interesów, jak również na różne cele filantropijne. Ofiarowanie Ḥuqúqu’lláh jest duchowym obowiązkiem, którego wypełnienie pozostawione jest sumieniu każdego bahaity. Podczas gdy wspólnocie przypomina się o wymogach prawa Ḥuqúq, indywidualnego wyznawcy nie wolno nakłaniać do wywiązania się z tego prawa.

Wiele Pytań i odpowiedzi omawia szerzej to prawo. Płacenie Ḥuqúqu'lláh oparte jest na obliczeniu wartości własności danego wyznawcy. Jeśli własność danego wyznawcy jest równa przynajmniej 19 miskalom złota (Pytania i odpowiedzi, 8), duchowym obowiązkiem tej osoby jest dokonanie jednokrotnej zapłaty 19% od całości tej własności jako Ḥuqúqu’lláh (Pytania i odpowiedzi, 89). Następnie, kiedykolwiek przychód wyznawcy po zapłaceniu wszystkich wydatków podniesie wartość jego własności przynajmniej o 19 miskali złota, powinien on zapłacić 19% od tego wzrostu, i tak dalej, od każdego kolejnego wzrostu wartości (Pytania i odpowiedzi, 8, 90).

Niektóre rodzaje własności, takie jak nieruchomość wyznawcy, zwolnione są z płacenia Ḥuqúqu’lláh (Pytania i odpowiedzi, 8, 42, 95). Ponadto podane są specjalne postanowienia na wypadek pokrycia strat finansowych (Pytania i odpowiedzi, 44, 45), kiedy inwestycja nie przynosi zysku (Pytania i odpowiedzi, 102) oraz płatność Ḥuqúq na wypadek śmierci (Pytania i odpowiedzi, 9, 69, 80). (W tym ostatnim przypadku, zobacz adnotację 47.)

Obszerne fragmenty Tablic, Pytań i odpowiedzi, oraz innych Pism mówiących o duchowym znaczeniu Ḥuqúqu'lláh i szczegółach jego zastosowania zostały opublikowane w kompilacji zatytułowanej Ḥuqúqu’lláh.

135. Przeróżne petycje wpłynęły przed Nasz tron od wyznawców, odnoszące się do praw Boga (...). W konsekwencji objawiliśmy tę Świętą Tablicę i uzbroiliśmy ją płaszczem Jego Prawa, aby ludzie mogli przestrzegać przykazań swego Pana. ¶98

„Przez wiele lat” stwierdza Bahá’u’lláh w jednej ze swoich Tablic „przed Najświętszą Obecność wpływały petycje z różnych krain błagając o prawa Boga, lecz wstrzymywaliśmy Pióro, aż do nadejścia wyznaczonego czasu”. Po upływie dwudziestu lat od narodzin Jego Proroczej Misji w Síyáh-Chál w Teheranie, Bahá’u’lláh objawił Kitáb-i-Aqdas, Skarbnicę praw Jego Objawienia. Nawet po jej objawieniu księga Aqdas była przez Niego przetrzymywana przez pewien czas zanim wysłano ją do przyjaciół w Persji. To Bosko zaplanowane odroczenie objawienia podstawowych praw Boga na ten czas oraz późniejsze stopniowe wprowadzanie ich postanowień ilustrują zasadę postępującego objawienia, która ma zastosowanie nawet w przypadku okresu Objawienia każdego Proroka.

136. Purpurowe Miejsce ¶100

Jest to odniesienie do miasta więziennego ‘Akká. W Pismach Bahá’í słowo „purpurowy” jest używane w wielu znaczeniach alegorycznych i symbolicznych (zobacz także adnotację 115).

137. Sadratu’l-Muntahá ¶100

Dosłownie „najdalsze Drzewo Lote” tłumaczone przez Shoghiego Effendiego jako „Drzewo, poza które nie ma przejścia”. Jest używane symbolicznie w islamie na przykład w przekazach o nocnej podróży Muḥammada, aby oznaczyć miejsce w niebiosach, poza które żadni ludzie ani anioły nie mogą przejść w swoim dążeniu do Boga i w ten sposób wyznaczyć granice wiedzy objawionej ludzkości. Jest zatem często używane w Pismach Bahá’í, aby nazwać samego Objawiciela Boga. (Zobacz także adnotację 164).

138. Księga Matka ¶103

Nazwy „Księga Matka” używa się zazwyczaj, aby określić główną Księgę Objawienia religijnego. W Koranie i islamskich hadisach używana jest do nazywania samego Koranu. Bayán jest Księgą Matką okresu Objawienia Bábí, a Kitáb-i-Aqdas jest Księgą Matką Objawienia Bahá’u’lláha. Oprócz tego w liście napisanym w jego imieniu Strażnik stwierdza, iż można używać tego pojęcia jako „terminu opisującego całość Nauk objawionych przez Bahá’u’lláha”. Nazwa ta jest także używana w szerszym znaczeniu i oznacza Boską Skarbnicę Objawienia.

139. Kto interpretuje to, co zesłane zostało z nieba Objawienia i zmienia jego oczywiste znaczenie ¶105

W kilku swoich Tablicach Bahá’u’lláh potwierdza różnicę pomiędzy wersetami alegorycznymi, które dopuszczają możliwość interpretacji, a tymi wersetami, które odnoszą się do tematów takich jak prawa i zarządzenia, oddawanie czci i obchodzenie świąt, których znaczenie jest oczywiste i które wymagają posłuszeństwa ze strony wyznawców.

Tak jak wyjaśniono w adnotacjach 145 i 184, Bahá’u’lláh wyznaczył ‘Abdu’l-Bahę, swojego najstarszego Syna swoim Następcą oraz Interpretatorem swoich Pism. ‘Abdu’l-Bahá z kolei wyznaczył swojego najstarszego wnuka, Shoghiego Effendiego na swego następcę jako interpretatora Świętych Pism oraz Strażnika Sprawy. Interpretacje ‘Abdu’l-Bahy i Shoghiego Effendiego uważane są za Bosko inspirowane i obowiązują bahaitów.

Istnienie autoryzowanych interpretacji nie uniemożliwia jednostce studiowania Nauk, aby w ten sposób osiągnąć osobistą interpretację i zrozumienie. Wyraźnie rozróżnia się jednak w Pismach bahá’í autoryzowaną interpretację oraz zrozumienie, które osiąga każda osoba w wyniku studiowania Nauk. Indywidualna interpretacja oparta na osobistym zrozumieniu Nauk stanowi owoc rozumowania człowieka i może przyczynić się do lepszego pojmowania Wiary. Takim poglądom brakuje wszakże autorytetu. Przedstawiając swoje osobiste poglądy wyznawcy proszeni są, aby nie odrzucać autorytetu objawionych słów, nie zaprzeczać czy spierać się z autorytatywną interpretacją, ani nie wzbudzać kontrowersji; powinni raczej dzielić się myślami jako wkładem w wiedzę, podając do wiadomości, iż ich poglądy są jedynie ich własnymi poglądami.

140. nie zbliżać się do publicznych basenów w perskich łaźniach ¶106

Bahá’u’lláh zabrania korzystania z basenów, które można spotkać w tradycyjnych perskich łaźniach. Zwyczajem było, że wielu ludzi myło się tam w tym samym basenie, a woda była wymieniana niezbyt często. Co za tym idzie, woda miała zmieniony kolor, była zanieczyszczona i niehigieniczna oraz wydzielała przykry fetor.

141. Strońcie podobnież od cuchnących basenów na podwórzach perskich domów ¶106

Większość domów w Persji miało basen na podwórzu, który służył jako rezerwuar na wodę używaną do sprzątania, prania i innych prac domowych. Ponieważ woda w basenie była stojąca i nie wymieniano jej przez całe tygodnie, zwykle wydzielała bardzo nieprzyjemny zapach.

142. Zakazuje się wam poślubiać żony waszych ojców. ¶107

Małżeństwo z macochą jest tu wyraźnie zakazane. Ten zakaz dotyczy także poślubienia ojczyma. Kiedy Bahá’u’lláh ustanawia prawo pomiędzy mężczyzną a kobietą, dotyczy ono mutatis mutandis tak samo kobiety jak i mężczyzny, chyba że jest to niemożliwe w danym kontekście.

‘Abdu’l-Bahá i Shoghi Effendi potwierdzili, iż pomimo że jedyną wspomnianą w tekście kategorią krewnych są macochy, nie oznacza to, że wszelkie inne związki w rodzinie są dozwolone. Bahá’u’lláh oznajmia, że obowiązek ustanawiania prawa „dotyczącego prawowitości zaślubin między krewnymi” przechodzi na Dom Sprawiedliwości (Pytania i odpowiedzi, 50). ‘Abdu’l-Bahá napisał, że im dalsze jest pokrewieństwo krwi pomiędzy małżonkami tym lepiej, ponieważ takie małżeństwa zapewniają podstawę fizycznego zdrowia ludzkości oraz sprzyjają przyjaźni wśród ludzi.

143. temat chłopców ¶107

Słowo, które zostało przetłumaczone w tym przypadku jako „chłopcy”, w tym kontekście w arabskim oryginale wskazuje na pederastię. Shoghi Effendi zinterpretował to odniesienie jako zakaz dotyczący wszelkich relacji homoseksualnych.

Nauki bahaickie dotyczące moralności seksualnej koncentrują się na małżeństwie i na rodzinie jako fundamencie całej struktury ludzkiego społeczeństwa i zostały przeznaczone do chronienia i wzmacniania tej świętej instytucji. Bahaickie prawo zatem ogranicza dozwolony kontakt seksualny do tego pomiędzy mężczyzną i kobietą, której jest on poślubiony.

W liście napisanym w imieniu Shoghiego Effendiego powiedziane jest:

Niezależnie od tego, jak oddana i piękna jest miłość pomiędzy ludźmi tej samej płci, wyrażanie jej poprzez akty seksualne jest niewłaściwe. Mówienie, że taka miłość jest idealna, nie może być żadnym usprawiedliwieniem. Każdego rodzaju niemoralność jest prawdziwie zakazana przez Bahá’u’lláha, a za taką uważa On relacje homoseksualne, poza tym, że są wbrew naturze. Bycie dotkniętym w ten sposób jest ogromnym ciężarem dla każdej prawej duszy. Jednakże poprzez rady i pomoc lekarzy, dzięki silnemu i zdeterminowanemu wysiłkowi oraz poprzez modlitwę dusza może przezwyciężyć to utrudnienie.

Bahá’u’lláh pozostawia Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości decyzję o karach za cudzołóstwo oraz sodomię, odpowiednio do stopnia wykroczenia (Pytania i odpowiedzi, 49).

144. Nikomu nie wolno mamrotać świętych wersetów przy ludziach, gdy idzie po ulicy czy targu ¶108

Jest to aluzja do praktyki niektórych duchownych i przywódców religijnych we wcześniejszych Objawieniach, którzy przez hipokryzję i pretensjonalność oraz w celu zdobycia pochwały swoich wyznawców ostentacyjnie mamrotali modlitwy w miejscach publicznych, by zademonstrować swoją pobożność. Bahá’u’lláh zakazuje takiego zachowania i podkreśla znaczenie skromności i prawdziwego oddania Bogu.

145. Na każdym spoczywa obowiązek napisania ostatniej woli. ¶109

Według Nauk Bahá’u’lláha wyznawca ma obowiązek napisać swoją wolę i testament i może dysponować swoim majątkiem w dowolny sposób (zobacz adnotację nr 38).

Bahá’u’lláh potwierdza, iż podczas przygotowania swojego testamentu „Każdy ma pełne prawo do dysponowania swoim majątkiem”, ponieważ Bóg zezwolił każdemu „rozporządzać tym, czym go obdarzył według własnej woli” (Pytania i odpowiedzi, 69). Kitáb-i-Aqdas zawiera postanowienia w sprawie dystrybucji spadku w przypadku braku testamentu (zobacz adnotacje 38–48).

146. Największe Imię ¶109

Tak jak wyjaśniono w adnotacji 33, Największe Imię Boga może przybierać różne postaci, wszystkie oparte na słowie „Bahá”. Bahaici na Wschodzie wdrożyli ten nakaz z Aqdas rozpoczynając swoje testamenty nagłówkami takimi jak „O Ty Chwało Najchwalebniejszego”, „W imię Boga, Najchwalebniejszego” lub „On jest Najchwalebniejszym” i tym podobne.

147. Wszystkie Święta osiągnęły spełnienie w dwóch Największych Świętach oraz w dwóch kolejnych Świętach przypadających w bliźniacze dni ¶110

Ten akapit ustanawia cztery największe święta w roku bahá’í. Dwa mianowane przez Bahá’u’lláha jako „dwa Największe Święta” to, pierwsze, Święto Riḍván, które upamiętnia Deklarację Proroczej Misji Bahá’u’lláha w Ogrodzie Riḍván pod Bagdadem w ciągu dwunastu dni w kwietniu i maju 1863 r. i nazywane jest przez Niego „Królem Świąt” a drugie, Deklaracja Bába, które miało miejsce w maju 1844 r. w Szirazie. Pierwszy, dziewiąty i dwunasty dzień Święta Riḍván to Dni Święte (Pytania i odpowiedzi, 1), a także dzień Deklaracji Bába.

„Dwa kolejne Święta” to rocznice narodzin Bahá’u’lláha i Bába. W kalendarzu księżycowym muzułmańskim przypadają one jedno po drugim, narodziny Bahá’u’lláha drugiego dnia miesiąca Muḥarram 1233 A.H. (12 listopada 1817 r.), a narodziny Bába pierwszego dnia tego samego miesiąca 1235 A.H. (20 października 1819 r.). Nazywa się je zatem „Bliźniaczymi Narodzinami” i Bahá’u’lláh oznajmia, iż te dwa dni sa traktowane jako jeden dzień w oczach Boga (Pytania i odpowiedzi, 2). Mówi On, że jeśli przypadłyby podczas miesiąca postu, to nakaz postu nie obowiązywałby w te dni (Pytania i odpowiedzi, 36). Zważywszy na to, iż kalendarz bahá’í (zobacz adnotacje 26 i 147) jest kalendarzem słonecznym, Powszechny Dom Sprawiedliwości zdecyduje czy Bliźniacze Święte Narodziny będą obchodzone według rachuby słonecznej czy księżycowej.

148. pierwszy dzień miesiąca Bahá ¶111

W kalendarzu bahá’í pierwszy miesiąc roku i pierwszy dzień każdego miesiąca otrzymują nazwę „Bahá”. Dzień Bahá miesiąca Bahá jest zatem dniem Nowego Roku Bahá’í, Naw-Rúz, ustanowionym przez Bába jako święto i zatwierdzonym tutaj przez Bahá’u’lláha (zobacz adnotacje 26 i 147).

Oprócz siedmiu Dni Świętych ustanowionych w tych akapitach Kitáb-i-Aqdas, rocznica Męczeństwa Bába była także obchodzona jako Dzień Święty w czasach Bahá’u’lláha i konsekwentnie ‘Abdu’l-Bahá dodał obchody Odejścia Bahá’u’lláha, co daje razem dziewięć Dni Świętych. Dzień Przymierza oraz rocznica Odejścia ‘Abdu’l-Bahy to dwie kolejne obchodzone rocznice, ale podczas których nie powstrzymuje się od pracy. Zobacz rozdział na temat kalendarza bahá’í w The Bahá’í World, tom XVIII.

149. Największe Święto jest w istocie Królem Świąt ¶112

Odniesienie do Święta Riḍván (zobacz adnotacje 107 i 138).

150. Bóg nałożył wcześniej na wszystkich wyznawców obowiązek darowania przed Naszym tronem bezcennych darów z ich majątku. (...) zwolniliśmy ich z tego obowiązku. ¶114

Ten akapit unieważnia postanowienie Bayánu, które nakazywało, iż w chwili pojawienia się Tego, którego Bóg objawi, wszelkie przedmioty nie mające sobie równych mają być Mu oddane. Báb wyjaśnił, że ponieważ Objawiciel Boga jest nieporównywalny, wobec czego to, co nie ma sobie równych, powinno być prawowicie zachowane dla Niego, chyba że zarządzi On inaczej.

151. godzina świtu ¶115

Co się tyczy uczestnictwa w modlitwach o świcie w Mashriqu’l-Adhkár, Domu Modlitwy Bahá’í, Bahá’u’lláh tłumaczy, że chociaż czas wskazany w Księdze Boga to „godzina świtu”, dozwolone jest o każdej porze od „wczesnego świtania, pomiędzy świtem a wschodem słońca lub nawet do dwóch godzin po wschodzie słońca”. (Pytania i odpowiedzi, 15).

152. Te Tablice są upiększone pieczęcią Tego, który powoduje ukazanie się świtu, który wznosi swój głos pomiędzy niebiosami a ziemią. ¶117

Bahá’u’lláh wielokrotnie potwierdza całkowitą integralność swoich Pism jako Słowa Boga. Niektóre z Jego Tablic noszą także ślad jednej z Jego pieczęci. The Bahá’í World, tom V, str. 4, zawiera fotografię kilku pieczęci Bahá’u’lláha.

153. Jest niedopuszczalne, by człowiek obdarzony rozsądkiem spożywał to, co go niszczy. ¶119

Istnieje wiele odniesień w Pismach bahá’í, które zakazują spożywania wina i innych napojów odurzających oraz opisują szkodliwy wpływ takich trunków na człowieka. W jednej ze swoich Tablic Bahá’u’lláh oznajmia:

Strzeżcie się, abyście nie wymienili Wina Boga na swoje własne wino, bo otępi ono wasze umysły i odwróci wasze twarze od Oblicza Boga, Wszechłaskawego, Niezrównanego, Niedostępnego. Nie zbliżajcie się do niego, bo zostało wam ono zakazane na rozkaz Boga, Wywyższonego, Wszechmocnego.

‘Abdu’l-Bahá tłumaczy, iż Aqdas zabrania „zarówno słabych, jak i mocnych trunków” i oznajmia, że powodem zakazu spożycia napojów alkoholowych jest to, że „alkohol sprowadza umysł na manowce i powoduje osłabienie ciała”.

W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi mówi, że ten zakaz obejmuje nie tylko spożycie wina, ale także „wszystkiego, co rozstraja umysł” i wyjaśnia, iż spożycie alkoholu dozwolone jest jedynie wtedy, gdy stanowi część leczenia medycznego, które jest prowadzone „pod nadzorem kompetentnego i skrupulatnego lekarza, który będzie musiał przepisać go jako lekarstwo na specyficzną dolegliwość”.

154. zwróćcie oblicza swe ku Temu, którego Bóg wyznaczył, a który odgałęził się od tego Pradawnego Korzenia ¶121

Bahá’u’lláh odnosi się tutaj do ‘Abdu’l-Bahy jako do swojego Następcy i nawołuje wyznawców, aby się do Niego zwrócili. W Księdze Przymierza, swojej Woli i Testamencie Bahá’u’lláh ujawnia intencję tego wersetu. Mówi On: „Przedmiotem tego Świętego Wersetu jest nikt inny jak tylko Najpotężniejsza Gałąź”. „Najpotężniejsza Gałąź” to jeden z tytułów nadanych przez Bahá’u’lláha ‘Abdu’l-Basze. (Zobacz także adnotacje 66 i 184).

155. W Bayánie zabronione wam było zadawać Nam pytania. ¶126

Báb zabronił swoim wyznawcom zadawać pytania Temu, którego Bóg objawi (Bahá’u’lláhowi), chyba że ich pytania zostałyby przedstawione na piśmie i dotyczyły tematów godnych Jego wysokiej pozycji. Zobacz Wybór Pism Bába.

Bahá’u’lláh unieważnia ten zakaz Bába. Zaprasza wyznawców do zadawania pytań, które „potrzebują zadać” i przestrzega ich, aby wstrzymywali się od zadawania „próżnych pytań” jakimi zajmowali się „ludzie przeszłych czasów”.

156. Liczba miesięcy w roku wyznaczonych w Księdze Boga to dziewiętnaście. ¶127

Rok bahá’í zgodnie z kalendarzem Badí‘ składa się z dziewiętnastu miesięcy każdy po dziewiętnaście dni z dodatkiem kilku dni międzykalendarzowych (czterech w roku zwykłym i pięciu w roku przestępnym) pomiędzy miesiącami osiemnastym i dziewiętnastym, aby dostosować kalendarz do roku słonecznego. Báb nadał miesiącom nazwy niektórych przymiotów Boga. Nowy Rok Bahá’í, Naw-Rúz jest ustanowiony astronomicznie w równonoc marcową (zobacz adnotację 26). Więcej szczegółów łącznie z nazwami dni tygodnia i miesięcy dostępnych jest w części poświęconej kalendarzowi bahá’í w The Bahá’í World, tom XVIII.

157. Pierwszy z nich został ozdobiony tym Imieniem, które przyćmiewa całe stworzenie ¶127

W Perskim Bayánie Báb obdarzył pierwszy miesiąc roku nazwą „Bahá” (zobacz adnotację 139).

158. Pan zarządził, że zmarli powinni być chowani w trumnach ¶128

W Bayánie Báb napisał, że zmarli powinni być chowani w trumnach wykonanych z kryształu lub polerowanego kamienia. Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu wyjaśnia, że zamierzeniem tego postanowienia jest okazać szacunek ludzkiemu ciału, które „wcześniej było wywyższone przez nieśmiertelną ludzką duszę”. 

Pokrótce prawo bahaickie odnoszące się do pochówku zmarłych głosi, że zakazane jest przenoszenie ciała dalej niż godzinę drogi od miejsca śmierci; ciało powinno być zawinięte w całun z jedwabiu lub bawełny, na palcu zmarłego powinien być pierścień z napisem „Pochodzę od Boga i wracam do Niego, niezależny od wszystkiego z wyjątkiem Niego, mocno trzymając się Jego Imienia, Miłosiernego, Współczującego”; oraz że trumna powinna być z kryształu, kamienia lub szlachetnego twardego drewna. Specjalna Modlitwa za Zmarłych (zobacz adnotację 10) została ustanowiona do odmawiania przed pochówkiem. Jak potwierdzone zostało przez ‘Abdu'l-Bahę oraz Strażnika, to prawo wyklucza kremację. Formalna modlitwa oraz pierścień powinny być stosowane u tych, którzy osiągnęli wiek dojrzałości, tj. 15 lat (Pytania i odpowiedzi, 70).

Co do materiału, z którego powinna być wykonana trumna, sens tego prawa jest taki, że trumna powinna być wykonana z najbardziej trwałego materiału. Dlatego też Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, że oprócz materiałów wymienionych w Aqdas nie ma przeciwwskazań, aby stosować najtwardsze dostępne drewno czy beton do wykonania trumny. Obecnie bahaici mają dowolność w tej kwestii.

159. Punkt Bayánu ¶129

„Punkt Bayánu” jest jednym z tytułów, którymi Báb odnosił się do samego siebie.

160. zmarły owinięty został w pięć płócien z jedwabiu lub bawełny ¶130

W Bayánie Báb podał, że ciało zmarłego powinno być owinięte w pięć płócien jedwabiu lub bawełny. Bahá’u’lláh potwierdził to postanowienie i dodał klauzulę, iż „tym, którzy mają ograniczone środki wystarczy jedno płótno z któregokolwiek z tych materiałów”.

Kiedy zapytano czy „pięć płócien” wspomnianych w prawie odnosi się do „pięciu całunów pełnej długości” czy „pięciu tkanin, które były zwyczajowo używane do tej pory”, Bahá’u’lláh odpowiedział, że intencją jest „użycie pięciu tkanin” (Pytania i odpowiedzi, 56).

Co się tyczy sposobu, w jaki powinno owinąć się ciało, Pisma bahá’í nie podają definicji, jak należy owinąć ciało czy to przy użyciu „pięciu tkanin” czy też „jednego płótna”. W obecnym czasie bahaici mogą sami decydować w tej sprawie.

161. Zabroniono wam przewożenia ciała zmarłego na większą odległość niż godzina drogi od miasta ¶130

Intencją tego nakazu jest ograniczenie czasu trwania podróży do jednej godziny, niezależnie od wybranego środka transportu, aby przewieźć ciało na miejsce pochówku. Bahá’u’lláh potwierdza, że im szybciej nastąpi pogrzeb, „tym będzie to właściwsze i bardziej zadowalające” (Pytania i odpowiedzi, 16).

Za miejsce śmierci można uznać miasto lub miejscowość, w której następuje zgon i można obliczyć zatem godzinę drogi od granic miasta do miejsca pochówku. W duchu prawa Bahá’u’lláha zmarły ma być pochowany niedaleko miejsca śmierci.

162. Bóg usunął ograniczenia w podróżowaniu narzucone w Bayánie. ¶131

Báb ustanowił pewne ograniczenia w podróży, które mają pozostać prawomocne aż do nadejścia Obiecanego przez Bayán, w którym to czasie wyznawcy mieli wyruszyć na spotkanie z Nim, ponieważ osiągnięcie Jego obecności było owocem i celem samego ich istnienia.

163. Powstańcie i wychwalajcie dwa Domy w Bliźniaczych Świętych Miejscach oraz w innych, gdzie został ustanowiony tron twego Pana. ¶133

Bahá’u’lláh ustala, iż „dwa Domy” to Jego Dom w Bagdadzie mianowany przez Niego jako „Najwspanialszy Dom” oraz Dom Bába w Szirazie, obydwa ustanowione zostały przez Niego jako miejsce pielgrzymki. (Zobacz Pytania i odpowiedzi, 29, 32 i adnotację 54).

Shoghi Effendi wyjaśnia, iż „pozostałe miejsca, w których tron waszego Pana (...) został ustanowiony” odnosi się do tych miejsc, w których zamieszkiwała Osoba Objawiciela Boga. Bahá’u’lláh oznajmia, że „ludzie z terenów, gdzie są położone mogą zdecydować, aby zabezpieczyć każdy z domów” gdzie zamieszkiwał On „lub jeden z nich” (Pytania i odpowiedzi, 32). Instytucje bahá’í odnalazły, udokumentowały i gdzie to możliwe nabyły i odnowiły wiele historycznych miejsc związanych z Bliźniaczymi Objawicielami.

164. Strzeżcie się, by nie powstrzymało was nic, co zostało zapisane w Księdze, przed posłuszeństwem wobec tej Żywej Księgi ¶134

„Księga” jest zapisem objawionego Słowa Objawicieli Boga. „Żywa Księga” odnosi się do Osoby Objawiciela. 

Te słowa zawierają aluzję do oświadczenia Bába w Perskim Bayánie dotyczącą „Żywej Księgi”, którą utożsamia On z Tym, którego Bóg objawi. W jednej ze swoich Tablic sam Bahá’u’lláh oznajmia: „Księga Boga została zesłana w postaci tego Młodzieńca”. 

W tym wersecie Aqdas i później w akapicie 168 w Aqdas, Bahá’u’lláh mówi o sobie jako o „Żywej Księdze”. Ostrzega On „wyznawców każdej innej wiary” przed poszukiwaniem „powodów w swoich Świętych Księgach” i odrzuceniem wypowiedzi „Żywej Księgi”. Przestrzega ludzi, by nie pozwolili, by to, co zostało zapisane w „Księdze” nie powstrzymało ich od rozpoznania Jego Pozycji i od trzymania się mocno tego, co jest w tym nowym Objawieniu.

165. z Pióra Tego, który był Moim Zwiastunem jako hołd temu Objawieniu ¶135

„Hołd”, o którym wspomina Bahá’u’lláh w tym fragmencie pochodzi z Arabskiego Bayánu.

166. „Qiblih jest zaprawdę Tym, którego Bóg objawi; kiedy On się porusza, przesuwa się i ono, do czasu aż On spocznie”. ¶137

Omówienie tego wersetu znajduje się w adnotacjach 7 i 8.

167. „Niedozwolone jest poślubienie kogoś, kto nie uwierzył w Bayán. Jeśli tylko jedna strona przyjmie Sprawę, jego czy jej mienie nie będzie według prawa należeć do małżonka ¶139

Fragment Bayánu cytowany tutaj przez Bahá’u’lláha zwraca uwagę wyznawców na nieuchronne przyjście „Tego, którego Bóg objawi”. Zakaz małżeństwa z osobą, która nie uznaje Bába został wyraźnie zawieszony przez Bába, a następnie anulowany przez Bahá’u’lláha zanim wszedł w życie. Cytując to prawo Bahá’u’lláh wskazuje na fakt, iż objawiając je Báb wyraźnie przewidział możliwość, że Sprawa Bahá’u’lláha osiągnie znaczącą pozycję przed Sprawą Bába.

W God Passes By Shoghi Effendi oznajmia, iż Bayán „należy uważać głównie za utwór pochwalny Obiecanego aniżeli kodeks praw i zarządzeń przewidziany jako stały przewodnik przyszłych pokoleń”. „Celowo surowa w zasadach i przepisach, które nakłada – mówi dalej – rewolucjonizująca w zasadach, które zaszczepia, nastawiona, aby rozbudzać kler i ludzi z długowiecznego odrętwienia i zadać nagły i śmiertelny cios przestarzałym i skorumpowanym instytucjom, które zapowiada, dzięki swoim drastycznym postanowieniom, nadejściu oczekiwanego Dnia, Dnia, kiedy »Wołający wezwie do wymagającej sprawy«, kiedy to On »zniszczy to, co było przed Nim, tak jak Bóg zniszczył drogi tych, którzy Go poprzedzili«” (zobacz także adnotację 109).

168. Punkt Bayánu ¶140

Jeden z tytułów Bába.

169. Zaprawdę, nie ma innego Boga poza Mną ¶143

Pisma Bahá’í zawierają wiele fragmentów, które wyjaśniają istotę Objawiciela i Jego związek z Bogiem. Bahá’u’lláh podkreśla tę wyjątkową i transcendentną naturę Bóstwa. Tłumaczy, iż „ponieważ nie może istnieć żadna więź ani bezpośrednie połączenie, by zespolić prawdziwego Boga z Jego stworzeniem” Bóg postanawia, iż „w każdym wieku i objawieniu pojawia się czysta i nieskalana Dusza w królestwach ziemi i nieba”. Ta „tajemnicza i nieziemska Istota”, Objawiciel Boga, ma naturę ludzką, która należy do „świata materii” oraz duchową naturę „zrodzoną z samej istoty Boga”. Obdarzony jest także „podwójnym stanem”:

Pierwszy stan, który wiąże się z Jego wewnętrzną rzeczywistością obrazuje Jego jako Tego, którego głos jest głosem samego Boga (...). Drugi stan to stan ludzki ilustrowany następującymi wersetami: „Jestem zaledwie człowiekiem tak jak wy”. „Mówcie, chwała niech będzie mojemu Panu! Czy jestem więcej niż człowiekiem, apostołem?”. 

Bahá’u’lláh potwierdza także, iż w krainie duchowej istnieje „zasadnicza jedność” pomiędzy wszystkimi Objawicielami Boga. Objawiają oni wszyscy „Piękno Boga”, ujawniają Jego imiona i przymioty oraz obdarzają mową Jego Objawienie. Oznajmia On w tym względzie: 

Gdyby którykolwiek z tych wszechogarniających Objawicieli Boga oświadczył: „Ja jestem Bogiem”, zaiste mówiłby On prawdę i nie ma tu miejsca na żadne wątpliwości. Po wielokroć bowiem wyjaśniano już, że poprzez ich Objawienie, ich przymioty i imiona, ukazują się w świecie Objawienie Boga, Jego przymioty i imiona.

W czasie, gdy Objawiciele ujawniają imiona i przymioty Boga i umożliwiają ludzkości dostęp do wiedzy o Bogu i Jego Objawieniu, Shoghi Effendi stwierdza, iż Objawiciele nie powinni „nigdy być utożsamiani z tą niewidzialną Rzeczywistością, samą Istotą Boskości”. Odnosząc się do Bahá’u’lláha Strażnik napisał, że „ludzkiej świątyni, która była nośnikiem tak przemożnego Objawienia” nie można identyfikować z „Rzeczywistością” Boga. 

Co się tyczy wyjątkowości stanu Bahá’u’lláha i wspaniałości Jego Objawienia Shoghi Effendi stwierdza, że prorocze oświadczenia dotyczące „Dnia Boga” znajdujące się w Świętych Pismach poprzednich Objawień spełniają się w nadejściu Bahá’u’lláha:

Dla Izraela był On nie mniej nie więcej tylko wcieleniem „Wiecznego Ojca”, „Panem Zastępów”, który zstąpił z „dziesiątkami tysięcy świętych”; dla świata chrześcijańskiego Chrystusem, który powrócił w „chwale Ojca”; dla islamu szyickiego powrotem Imáma Husayna; dla islamu sunnickiego zstąpieniem „Ducha Boga” (Jezusa Chrystusa); dla zoroastrian obiecanym Sháh-Bahrámem; dla hindusów kolejnym wcieleniem Kryszny; dla buddystów piątym Buddą.

Bahá’u’lláh opisuje stan „Boskości”, który dzieli ze wszystkimi Objawicielami Boga jako 

(…) stan, w którym umiera się w sobie i żyje się w Bogu. Boskość, kiedykolwiek ją wspominam, oznacza Moje całkowite i zupełne wymazanie siebie. Oto stan, w którym nie mam kontroli nad moją własną pomyślnością i niedolą ani nad moim życiem, ani nad moim wskrzeszeniem.

A odnośnie do swojego związku z Bogiem zaświadcza: 

Kiedy rozważam, o mój Boże, związek, który łączy mnie z Tobą, porusza mnie chęć głoszenia wszystkim stworzonym rzeczom „zaprawdę jestem Bogiem!”; a kiedy myślę o mej własnej istocie, widzę, że jest bardziej szorstka niż glina!

170. opłacenie Zakát ¶146

Zakát wspomniany jest w Koranie i dotyczy regularnej płatności na cele dobroczynne, do której zobowiązani są muzułmanie. Z czasem pojęcie to ewoluowało do formy podatku-jałmużny, który nakładał obowiązek oddania określonej części niektórych kategorii przychodu ponad ustanowiony limit z przeznaczeniem na pomoc biednym, na różne dobroczynne cele oraz na pomoc Wierze Boga. Limit zwolnienia od płacenia był uzależniony od rodzaju produktu, podobnie jak i płacony procent od majątku podlegającemu opodatkowaniu.

Bahá’u’lláh mówi, że bahaickie prawo Zakátu oparte jest na tym, „co objawione zostało w Koranie” (Pytania i odpowiedzi, 107). Jako że takie sprawy jak limity zwolnienia, kategorie dochodów branych pod uwagę, częstotliwości płatności oraz skala wpłat za różne kategorie zakátu nie są wymienione w Koranie, te sprawy zostaną ustalone w przyszłości przez Powszechny Dom Sprawiedliwości. Shoghi Effendi zaznaczył, że w oczekiwaniu na taką legislację wyznawcy powinni, odpowiednio do swoich środków i możliwości, regularnie wspierać fundusz bahaicki.

171. Żebranie jest niezgodne z prawem i zakazane jest dawanie temu, kto żebrze. ¶147 

W jednej ze swoich Tablic ‘Abdu'l-Bahá wyjaśnia znaczenie tego wersetu. Oświadcza on, iż „żebractwo jest zabronione oraz że dawanie datków ludziom, którzy traktują żebranie jako sposób na życie, jest również zabronione”. Następnie podkreśla on w tej samej Tablicy: „Celem jest całkowite wykorzenienie żebractwa. Jednakże, jeśli ktoś nie jest w stanie zarobić na życie, został dotknięty ubóstwem lub stał się bezradny, wówczas obowiązkiem zamożnych lub Zaufanych jest zapewnić mu miesięczną zapomogę na utrzymanie... Przez ‘Zaufanych’ rozumie się przedstawicieli ludności, to jest członków Domu Sprawiedliwości”.

Zakaz dawania datków ludziom, którzy żebrzą, nie zabrania jednostce czy Duchowemu Zgromadzeniu przekazywania finansowej pomocy biednym i potrzebującym lub zapewnienia im możliwości zdobycia takich umiejętności, które umożliwiłyby im zarobić na utrzymanie (zobacz adnotację 56).

172. Grzywna (...) została wcześniej określona (...) dla tego, kto był przyczyną smutku innej osoby. ¶148

Bahá’u’lláh unieważnia prawo Perskiego Bayánu dotyczące odszkodowania za spowodowanie smutku swojego bliźniego.

173. święte Drzewo-Lote ¶148

„Święte Drzewo-Lote” odnosi się do Sadratu’l-Muntahá, „drzewa, poza które nie ma przejścia” (zobacz adnotację 128). Jest tutaj użyte symbolicznie jako określenie Bahá’u’lláha.

174. Recytujcie wersety Boga każdego ranka i wieczora. ¶149

Bahá’u’lláh oznajmia, iż niezbędnym „warunkiem” dla recytowania „wersetów Boga” jest „chęć i miłość” wyznawców do „czytania Słowa Boga” (Pytania i odpowiedzi, 68).

Jeśli chodzi o definicję „wersetów Boga” Bahá’u’lláh oznajmia, iż odnosi się to do „wszystkiego, co zostało zesłane z Nieba Boskiej Wypowiedzi”. W liście napisanym w jego imieniu do jednego z wyznawców na Wschodzie Shoghi Effendi wyjaśnia, że termin „wersety Boga” nie obejmuje pism ‘Abdu’l-Bahy; oprócz tego oznajmia, iż termin ten nie obejmuje jego własnych pism.

175. Nakazano wam odnawiać umeblowanie waszych domów po upływie dziewiętnastu lat ¶151

Bahá’u’lláh potwierdza nakaz w Arabskim Bayánie dotyczący wymiany wyposażenia domu, co dziewiętnaście lat, o ile jest się w stanie to zrobić. ‘Abdu'l-Bahá odnosi to zarządzenie do upowszechnienia doskonałości i czystości. Wyjaśnia, że celem tego prawa jest, aby wymieniać to wyposażenie, które zestarzało się, straciło blask i budzi odrazę. Nie dotyczy to takich rzeczy jak rzadkie czy cenne przedmioty, antyki czy biżuteria.

176. Myjcie swe stopy ¶152

Wyznawcy są napominani w Kitáb-i-Aqdas, aby kąpać się regularnie, nosić czyste ubrania i ogólnie być esencją czystości i ogłady. Spis i kodyfikacja, część IV.D.3.y.i.–vii., streszcza odpowiednie postanowienia. Jeśli chodzi o mycie stóp Bahá’u’lláh oznajmia, iż preferowane jest użycie ciepłej wody, lecz mycie w zimnej wodzie jest także dozwolone (Pytania i odpowiedzi, 97).

177. Zakazane wam zostało używać ambony. Kto zapragnie wyrecytować wam wersety swego Pana, niech siądzie na krześle umieszczonym na podium ¶154

Te postanowienia mają swojego poprzednika w Perskim Bayánie. Báb zakazał używania ambon do wygłaszania kazań i czytania Pism. Powiedział, iż zamiast tego można umieścić krzesło dla mówcy na platformie, w celu umożliwienia wszystkim, by wyraźnie słyszeli Słowo Boga.

W komentarzach do tego prawa ‘Abdu’l-Bahá i Shoghi Effendi wyjaśnili, iż w Mashriqu’l-Adhkár (gdzie zakazane są kazania i jedynie mogą być czytane słowa Świętych Pism) czytający może stać lub siedzieć, a jeśli jest to konieczne może używać niskiej ruchomej platformy, aby być lepiej słyszanym, ale ambona jest zakazana. W przypadku spotkań w miejscach innych niż Mashriqu’l-Adhkár dozwolone jest także, aby mówca siedział lub stał oraz używał platformy. Wyjaśniając zakaz używania ambon w jakimkolwiek miejscu, ‘Abdu’l-Bahá podkreślił w jednej ze swoich Tablic, że kiedy bahaici wygłaszają swoje przemowy na spotkaniach, mają to czynić z postawą najwyższej pokory i samowyrzeczenia.

178. Hazard ¶155

Pisma Bahá’u’lláha nie precyzują poczynań obejmujących ten zakaz. Tak jak zaznaczyli zarówno ‘Abdu’l-Bahá, jak i Shoghi Effendi, sprecyzowanie szczegółów tego zakazu pozostawia się Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości. W odpowiedzi na pytania, czy loterie, zakłady o takie rzeczy jak wyścigi koni i mecze piłki nożnej i tym podobne objęte są zakazem hazardu, Powszechny Dom Sprawiedliwości powiedział, że ta sprawa zostanie rozważona szczegółowo w przyszłości. W międzyczasie Zgromadzeniom i wyznawcom radzi się nie zajmować tymi sprawami i pozostawić je sumieniu indywidualnych wyznawców.

Dom Sprawiedliwości zarządził, iż nie jest odpowiednie, aby fundusze na rzecz Wiary były zbierane drogą loterii, loterii fantowych czy też ryzykownych gier.

179. zażywania opium (...) jakiejkolwiek substancji, która powoduje ospałość i obojętność ¶155

W ostatnim akapicie Kitáb-i-Aqdas Bahá’u’lláh raz jeszcze zakazuje zażywania opium. W związku z tym Shoghi Effendi zaznaczył, iż jednym z wymogów „nieskalanego i świętego życia” jest „całkowita abstynencja… od opium i podobnych uzależniających narkotyków”. Heroina, haszysz i inne pochodne konopii indyjskich takie jak marihuana czy inne środki halucynogenne takie jak LSD, pejotl czy inne substancje są objęte tym zakazem.

‘Abdu’l-Bahá napisał:

Jeśli chodzi o opium jest ono ohydne i przeklęte. Niech Bóg chroni nas przed karą, którą przeznacza dla tego, który je zażywa. Zgodnie z tekstem Najświętszej Księgi jest to zakazane, a jego zażywanie jest całkowicie potępione. Rozsądek pokazuje, iż palenie opium jest rodzajem niepoczytalności, a doświadczenie potwierdza, że używający jest całkowicie odcięty od ludzkiego królestwa. Niech Bóg ochroni wszystkich przed popełnianiem tak obrzydliwego czynu jak ten, czynu, który rujnuje samą podstawę tego, co oznacza być człowiekiem i co sprawia, że używający zostaje wydziedziczony na wieki wieków. Gdyż opium żeruje na duszy, tak że sumienie używającego umiera, jego umysł zanika, a jego zmysły korodują. Przemienia żywych w umarłych. Gasi naturalne ciepło. Nie można wyobrazić sobie większej szkody niż ta, którą wyrządza opium. Szczęśliwi są ci, którzy nigdy nawet nie wymówią jego nazwy; pomyślcie tylko, jak nieszczęsny jest używający.

O wy miłujący Boga! W tym cyklu Wszechmocnego Boga, potępione są przemoc i siła, wymuszenie i opresja, każde z osobna i wszystkie razem. Jest wszakże obowiązkowe, by powstrzymać zażywanie opium wszelkimi środkami, aby rasa ludzka została wyzwolona z najpotężniejszej z plag. A w przeciwnym razie, niedola i nieszczęście temu, kto nie wypełni swego obowiązku wobec swego Pana. 
 
W jednej ze swoich Tablic ‘Abdu’l-Bahá oznajmił w sprawie opium: „używający, kupujący i sprzedawca są wszyscy pozbawieni szczodrości i łaski Boga”. 
A w innej Tablicy ‘Abdu’l-Bahá napisał:

Co się tyczy haszyszu zauważyłeś, że niektórzy Persowie przyzwyczaili się do jego używania. Łaskawy Boże! Jest to najgorszy ze wszystkich środków odurzających, a jego zakaz został wyraźnie objawiony. Jego używanie powoduje dezintegrację myśli i zupełne odrętwienie duszy. Jakże ktoś mógłby szukać owocu piekielnego drzewa i spożywając go być prowadzonym do okazywania cech potwora? Jakże ktoś mógłby używać tego zakazanego narkotyku i w ten sposób pozbawiać się błogosławieństw Wszechmiłosiernego?

Alkohol pochłania umysł i sprawia, że człowiek popełnia absurdalne czyny, ale to opium, ten ohydny owoc piekielnego drzewa i ten podły haszysz gaszą umysł, zamrażają ducha, paraliżują duszę, niszczą ciało i pozostawiają człowieka sfrustrowanego i zagubionego.

Należy zauważyć, iż powyższy zakaz zażywania różnych rodzajów narkotyków nie zabrania ich przyjmowania, kiedy są przepisane przez wykwalifikowanych lekarzy jako część leczenia medycznego.

180. „tajemnica Wielkiego Odwrócenia w Znaku Wszechwładnego” ¶157

Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá’í (1753–1831), założyciel Szkoły Shaykhí (szajchistów) i pierwszy z „podwójnych luminarzy, którzy zwiastowali nadejście wiary Bába” przepowiedział, iż podczas pojawienia się Obiecanego wszystkie rzeczy zostaną odwrócone, ostatnia będzie pierwszą, a pierwsza ostatnią. Bahá’u’lláh w jednej ze swoich Tablic odnosi się do „symbolu i aluzji” do „tajemnicy Wielkiego Odwrócenia w Znaku Wszechwładnego”. Oznajmia On: „Dzięki temu odwróceniu sprawił On, iż wywyższeni stali się poniżeni, a poniżeni wywyższeni” i przypomina, że „w dniach Jezusa to właśnie ci wyróżniający się wiedzą, znawcy literatury i religii, którzy się Go wyparli, a prości rybacy pospieszyli, aby zdobyć wstęp do Królestwa” (zobacz także adnotację 172). Więcej informacji na temat Shaykha Aḥmad-i-Aḥsá’í dostępnych jest w The Dawn-Breakers, w rozdziałach 1 i 10.

181. „Szóstki” wzniesionej mocą tego „Prawego Alifa” ¶157

W swoich pismach Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá’í położył wielki nacisk na arabską literę „Váv”. W The Dawn-Breakers Nabíl pisze, iż litera ta „symbolizowała dla Bába nadejście nowego cyklu Boskiego Objawienia i od tej pory była wspominana przez Bahá’u’lláha w Kitáb-i-Aqdas w takich fragmentach jak »tajemnica Wielkiego Odwrócenia« i »Znak Wszechwładnego«”.

Nazwa litery „Váv” składa się z trzech liter: Váv, Alif, Váv. Zgodnie z systemem przeliczeń abdżad wartość numeryczna każdej z tych liter to po kolei 6, 1 i 6. Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu do jednego z wyznawców na Wschodzie interpretuje ten werset z Aqdas. Mówi on, iż „Prawy Alif” odnosi się do nadejścia Bába. Pierwsza litera o wartości sześć, która stoi przed Alifem symbolizuje wcześniejsze Objawienia i Objawicieli, którzy poprzedzają Bába, podczas gdy trzecia litera także o wartości numerycznej sześć oznacza najwyższe Objawienie Bahá’u’lláha, które zostało objawione po Alifie.

182. Zakazano wam nosić broń, chyba że jest to konieczne ¶159

Bahá’u’lláh potwierdza napomnienie zawarte w Bayánie, które uważa noszenie broni za niezgodne z prawem, chyba że jest to konieczne. Jeśli chodzi o okoliczności, w których noszenie broni mogłoby być dla kogoś „konieczne”, ‘Abdu’l-Bahá daje pozwolenie wyznawcy w celu samoobrony w niebezpiecznych warunkach. W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi oznajmia, iż w nagłym przypadku, kiedy nie ma w pobliżu służb bezpieczeństwa, które można byłoby wezwać, bahaita ma prawo bronić swojego życia. Istnieje wiele innych sytuacji, kiedy potrzebna jest broń i można jej prawowicie użyć; na przykład w krajach, gdzie ludzie polują w celu zdobycia pożywienia i ubrania oraz w sportach takich jak łucznictwo, strzelanie do celu i szermierka. 

Na poziomie społeczeństwa zasada wspólnego bezpieczeństwa sformułowana przez Bahá’u’lláha (zobacz Pokłosie Pism Bahá’u’lláha, CXVII) i rozszerzona przez Shoghiego Effendiego (zobacz listy Strażnika w The World Order of Bahá’u’lláh) nie przewiduje zniesienia użycia siły, lecz zaleca „system, w którym Siła służy Sprawiedliwości”, a który zapewnia istnienie międzynarodowej siły utrzymującej pokój, która „będzie chronić organicznej jedności całej wspólnoty”. W Tablicy Bishárát Bahá’u’lláh wyraża nadzieję, iż „broń wojenna na całym świecie zostanie zamieniona w narzędzia odbudowy oraz że walka i konflikt zostaną usunięte spomiędzy ludzi”.

W tej samej Tablicy Bahá’u’lláh podkreśla znaczenie przyjaźni z wyznawcami wszystkich religii; oznajmia także On, iż „prawo do świętej wojny zostało wymazane z Księgi”.

183. a pozwolono ubierać się w jedwab ¶159

Zgodnie z praktyką islamu noszenie jedwabiu przez mężczyzn było ogólnie zakazane oprócz okresów świętej wojny. Zakaz ten, który nie był oparty na wersetach Koranu został zniesiony przez Bába.

184. Pan uwolnił was (...) od ograniczeń, które odnosiły się wcześniej do ubioru i przystrzygania brody. ¶159

Wiele zasad dotyczących ubioru pochodzi z praw i tradycji światowych religii. Przykładowo kler szyicki przyjął dla siebie charakterystyczne nakrycie głowy i szaty, a w pewnym okresie zabraniał ludziom ubierać się po europejsku. Praktyka muzułmańska pragnąca naśladować zwyczaj Proroka wprowadziła ograniczenia dotyczące przycięcia wąsów i długości brody.

Bahá’u’lláh usunął takie ograniczenia dotyczące ubioru i brody. Pozostawia takie sprawy „uznaniu” jednostki, a jednocześnie wzywa wyznawców, by nie przekraczali granic przyzwoitości i zachowania umiaru we wszystkim, co dotyczy ubioru.

185. O Kraino Káf i Rá! ¶164

Káf i Rá to dwie pierwsze spółgłoski słowa Kirmán (Kerman), nazwy miasta i prowincji w Iranie.

186. widzimy także to, co przenika od ciebie ukradkiem i w tajemnicy. ¶164

Ten fragment odnosi się do intryg grupy azalitów, zwolenników Mírzá Yaḥyá (zobacz adnotację 190), związanych z miastem Kerman. Są to Mullá Ja‘far, jego syn Shaykh Aḥmad-i-Rúḥí i Mírzá Áqá Khán-i-Kirmání (obydwaj zięciowie Mírzá Yaḥyá) oraz Mírzá Aḥmad-i-Kirmání. Nie tylko próbowali podważyć Wiarę, ale sami zaangażowali się w intrygi polityczne, które zakończyły się zabójstwem Náṣiri’d-Dín Sháha.

187. Wspomnijcie szejka o imieniu Muḥammad-Ḥasan ¶166

Szejk Muḥammad-Ḥasan, jeden z wiodących przedstawicieli islamu szyickiego odrzucił Bába. Autor wielotomowych pism na temat sądownictwa szyitów zmarł rzekomo około roku 1850.

W księdze Dawn-Breakers (Zwiastuni Świtu) Nabíl opisuje spotkanie, które miało miejsce w Najaf pomiędzy Mullá ‘Alíy-i-Basámí, jedną z Liter Żyjącego, a szejkiem Muḥammad-Ḥasanem. Podczas spotkania Mullá ‘Alí ogłosił objawienie Bába i wysławiał siłę Jego Objawienia. Z namowy szejka Mullá ‘Alí został ogłoszony heretykiem i wydalony ze zgromadzenia. Wytoczono mu proces, przetransportowano do Stambułu i skazano na ciężkie roboty.

188. siewca pszenicy i jęczmienia ¶166

Jest to aluzja do człowieka imieniem Mullá Muḥammad Ja‘far Gandum-Pák-Kun, pierwszej osoby w mieście Iṣfahán, która przyjęła wiarę Bába. Wspomniany jest w Perskim Bayánie i wychwalany jako ten, który „przywdział szatę apostolstwa”. W The Dawn-Breakers Nabíl opisuje bezwarunkowe uznanie Przesłania przez „siewcę pszenicy” i jego gorliwe orędownictwo nowego Objawienia. Dołączył on do towarzyszy broniących Fortu Shaykh Ṭabarsí i zginął podczas jego oblężenia.

189. Zważcie, by słowo „Prorok” nie oddalało was od tego Największego Oznajmienia ¶167

Bahá’u’lláh ostrzega ludzi „intuicji”, aby nie pozwolili, by ich interpretacje Świętych Pism uniemożliwiły im rozpoznanie Objawiciela Boga. Zwolennicy każdej religii pozwalali, by ich oddanie jej Założycielowi powodowało, iż postrzegali Jego Objawienie jako ostateczne Słowo Boga i zaprzeczali możliwości pojawienia się kolejnego Proroka. Tak było w przypadku judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Bahá’u’lláh zaprzecza słuszności tego pojęcia ostateczności zarówno w odniesieniu do poprzednich Objawień, jak i swojego własnego. Jeśli chodzi o muzułmanów napisał On w Kitáb-i-Íqán, iż „ludzie Koranu (...) pozwolili, że określenie »Pieczęć Proroków« przesłoniło ich oczy”, „zaciemniło ich zrozumienie i pozbawiło ich łaski Jego różnorodnych darów!”. Twierdzi On, iż „ten temat (...) był ciężką próbą dla całej ludzkości” i płacze nad losem „tych, którzy trzymając się tych słów nie uwierzyli w Tego, który jest ich prawdziwym Objawicielem”. Báb odnosi się do tego samego tematu, kiedy ostrzega: „Niech imiona nie odgrodzą was niby zasłoną od Tego, który jest ich Panem, nawet imię Proroka, gdyż takie imię jest jedynie tworem Jego wypowiedzi”.

190. wzmianka o „Namiestnictwie” nie odciągnęła was od zwierzchnictwa Tego, który jest Namiestnikiem Boga ¶167

Słowo tłumaczone tutaj jako „Namiestnictwo” w arabskim oryginale to „viláyat”, które ma wiele znaczeń na przykład „namiestnictwo”, „strażnictwo”, „bycie obrońcą”, „bycie następcą”. Stosowane jest w odniesieniu do samego Boga, Jego Objawiciela lub do tych, którzy są wyznaczonymi Następcami Objawiciela.

W tym wersecie w Aqdas Bahá’u’lláh przestrzega przed pozwoleniem, aby takie pojęcia nie oślepiły kogoś na „zwierzchnictwo” nowego Boskiego Objawiciela, prawdziwego „Namiestnika Boga”.

191. Przywołajcie w pamięci Karíma ¶170

Ḥájí Mírzá Muḥammad Karím Khán-i-Kirmání (1810–około 1873) był samozwańczym przywódcą wspólnoty szajchistów po śmierci Siyyida Káẓima, który był mianowanym następcą Shaykha Aḥmad-i-Aḥsá’í (zobacz adnotacje 171 i 172). Poświęcił się promowaniu nauk Shaykha Aḥmada. Opinie, które wygłosił stały się przedmiotem kontrowersji zarówno wśród jego zwolenników, jak i przeciwników.

Uważany za jednego z wiodących erudytów i płodnych autorów swego wieku, napisał liczne książki i epistoły w różnych dziedzinach wiedzy powszechnych w tamtych czasach. Aktywnie przeciwstawił się zarówno Bábowi, jak i Bahá’u’lláhowi i używał swoich traktatów, by atakować Bába i Jego Nauki. W Kitáb-i-Íqán Bahá’u’lláh potępia ton i treść jego pism, a szczególnie krytykuje jedną z jego prac, która zawiera negatywne aluzje do Bába. Shoghi Effendi przedstawia go jako „niezmiernie ambitnego i zakłamanego” i opisuje jak „na szczególne życzenie Sháha napastliwie zaatakował w swym traktacie nową Wiarę i jej doktryny”.

192. O wy uczeni w Bahá ¶173

Bahá’u’lláh wychwala uczonych pośród swoich zwolenników. W Księdze Przymierza pisze: „Błogosławieni są władcy i uczeni pośród ludu Bahá”. Odnosząc się do tej wypowiedzi Shoghi Effendi napisał:

W tym świętym cyklu „uczeni” to z jednej strony Ręce Sprawy Boga, a z drugiej nauczyciele i szerzący Jego Nauki, którzy nie posiadają rangi Rąk, lecz osiągnęli znakomitą pozycję w pracy nauczania. Jeśli chodzi o „władców”, jest to odniesienie do członków Lokalnych, Narodowych i Międzynarodowych Domów Sprawiedliwości. Obowiązki każdej z tych duszy zostaną ustalone w przyszłości.

Ręce Sprawy Boga to osoby wyznaczone przez Bahá’u’lláha obarczone różnymi obowiązkami, a szczególnie ochroną i szerzeniem Jego Wiary. W Memorials of the Faithful ‘Abdu’l-Bahá wspominał o innych wybitnych wyznawcach jako o Rękach Sprawy, a w swojej Woli i Testamencie zawarł postanowienie wzywające Strażnika Wiary do mianowania Rąk Sprawy wedle swojego uznania. Shoghi Effendi najpierw mianował pośmiertnie pewną liczbę wyznawców na Ręce Sprawy Boga, a w ostatnich latach swojego życia wyznaczył w sumie 32 wyznawców ze wszystkich kontynentów na to stanowisko. W okresie pomiędzy odejściem Shoghiego Effendiego w 1957 r. a wyborami Powszechnego Domu Sprawiedliwości w 1963, Ręce Sprawy kierowały sprawami Wiary spełniając funkcje Naczelnych Zarządców embrionalnej Światowej Wspólnoty Narodów Bahá’u’lláha (zobacz adnotacje 67). W listopadzie 1964 r. Powszechny Dom Sprawiedliwości postanowił, że nie może ustanowić prawa umożliwiającego mianowanie Rąk Sprawy. Zamiast tego decyzją Domu Sprawiedliwości w 1968 r. funkcje Rąk Sprawy dotyczące ochrony i szerzenia Wiary otrzymały ciągłość w przyszłości poprzez utworzenie Kontynentalnych Rad Doradców, a w 1973 r. poprzez ustanowienie Międzynarodowego Centrum Nauczania z siedzibą w Ziemi Świętej.

Powszechny Dom Sprawiedliwości wyznacza Doradców Międzynarodowego Centrum Nauczania i Doradców Kontynentalnych. Członkowie Pomocniczych Rad Doradców są mianowani przez Doradców Kontynentalnych. Definicja „uczonych” nadana przez Shoghiego Effendiego w cytowanym powyżej oświadczeniu obejmuje wszystkie te osoby.

193. zwracajcie się ze wszystkim, czego nie rozumiecie w Księdze, do Tego, który odgałęził się od tego Potężnego Pnia ¶174

Bahá’u’lláh obdarza ‘Abdu’l-Bahę prawem do interpretacji Jego świętych Pism (zobacz także adnotację 145).

194. Szkoła Transcendentnej Jedności ¶175

W tym wersecie oraz w kolejnym Bahá’u’lláh mówi o powodach, dla których niektórzy babici odrzucili Jego twierdzenie, iż jest Obiecanym księgi Bayán. Ich odrzucenie było oparte na Tablicy adresowanej przez Bába do „Tego, który zostanie objawiony”, na której odwrocie Báb napisał: „Niech spojrzenia Tego, którego Bóg objawi oświecą ten list w szkole podstawowej”. Tablica ta została opublikowana w Selections from the Writings of the Báb (Wybór Pism Bába).

Babici twierdzili, że ponieważ Bahá’u’lláh był dwa lata starszy od Bába, nie było możliwe, żeby otrzymał tą Tablicę „w szkole podstawowej”.

Bahá’u’lláh wyjaśnia tutaj, że jest to odniesienie do wydarzeń mających miejsce w światach duchowych poza tą sferą istnienia.

195. przyjęliśmy wersety Boga (...) które On przedstawił Nam ¶175

W swojej Tablicy adresowanej do „Tego, który zostanie objawiony” Báb przedstawia Bayán jako dar od Niego dla Bahá’u’lláha. Zobacz Selections from the Writings of the Báb (Wybór Pism Bába).

196. O ludu Bayánu! ¶176

Odniesienie do zwolenników Bába.

197. litery słowa BĄDŹ połączyły się ¶177

W listach napisanych w jego imieniu Shoghi Effendi tłumaczy znaczenie „liter słowa BĄDŹ”, które oznacza „twórczą Potęgę Boga, który poprzez swój rozkaz sprawia, iż wszystkie rzeczy powołane są do istnienia” oraz „siłę Objawiciela Boga, Jego wielką, duchową, twórczą moc”.

Tryb rozkazujący „Bądź” w oryginalnym języku arabskim to słowo „kun”, które składa się z dwóch liter „káf” i „nún”. Zostały one przetłumaczone przez Shoghiego Effendiego w powyższy sposób. Słowo to zostało użyte w Koranie jako wezwanie Boga powołujące do istnienia stworzenie.

198. ten nowy Porządek Światowy ¶181

W Perskim Bayánie Báb powiada: „Dobrze dzieje się temu, kto utkwi swój wzrok w Porządku Bahá’u’lláha i składa dzięki swojemu Panu. Gdyż On z pewnością się objawi. Bóg zaprawdę zarządził to nieodwołalnie w Bayánie”. Shoghi Effendi utożsamia ten „Porządek” z Systemem przewidzianym przez Bahá’u’lláha w Aqdas, w którym świadczy On o jego rewolucyjnym wpływie na życie ludzkości i objawia prawa i zasady rządzące jego funkcjonowaniem.

Cechy „nowego Porządku Światowego” zawarte są w Pismach Bahá’u’lláha i ‘Abdu’l-Bahy oraz listach Shoghiego Effendiego i Powszechnego Domu Sprawiedliwości. Instytucje obecnego Porządku Administracyjnego Bahá’í, które stanowią „podstawę strukturalną” Światowego Porządku Bahá’u’lláha dojrzeją i przekształcą się we Wspólnotę Narodów Bahá’í. W związku z tym Shoghi Effendi stwierdza, iż Porządek Administracyjny „w miarę jak jego części składowe, jego organiczne instytucje zaczną funkcjonować z wydajnością i wigorem, wysunie swoje roszczenia i zademonstruje swoją zdolność do bycia postrzeganym nie tylko jako trzon, ale sam wzór Nowego Porządku Światowego przeznaczonego, by w pełni czasu objąć całą ludzkość”. 

Więcej dodatkowych informacji na temat ewolucji tego Nowego Porządku znajduje się przykładowo w listach Shoghiego Effendiego opublikowanych w The World Order of Bahá’u’lláh.

199. O źródło wypaczenia! ¶184

Jest to odniesienie do Mírzá Yaḥyá znanego jako Ṣubḥ-i-Azal (Poranek Wieczności), młodszego brata przyrodniego Bahá’u’lláha, który powstał przeciwko Niemu i przeciwstawił się Jego Sprawie. Mírzá Yaḥyá został mianowany przez Bába na symbolicznego przywódcę wspólnoty babitów w oczekiwaniu na rychłe objawienie Obiecanego. Za namową Siyyida Muḥammad-i-Iṣfahání (zobacz adnotację 192) Mírzá Yaḥyá zdradził zaufanie Bába, twierdząc, iż jest Jego następcą i snuł intrygi przeciwko Bahá’u’lláhowi, a nawet próbował Go zamordować. Kiedy Bahá’u’lláh formalnie ogłosił mu swoją Misję w Adrianopolu, Mírzá Yaḥyá odpowiedział wysuwając swoje własne roszczenie bycia odbiorcą niezależnego Objawienia. Jego roszczenia zostały ostatecznie odrzucone przez wszystkich oprócz zaledwie niewielu znanych jako azalitów (zobacz adnotację nr 177). Shoghi Effendi nazywa go „Arcyprzeniewiercą Przymierza Bába” (zobacz God Passes By, rozdział X).

200. wspomnij, jak kształciliśmy cię w dzień i w nocy do służby Sprawie ¶184

W God Passes By Shoghi Effendi odnosi się do faktu, iż Bahá’u’lláh, który był trzynaście lat starszy niż Mírzá Yaḥyá, doradzał mu i opiekował się nim w latach jego wczesnej młodości i dorosłości.

201. Bóg powstrzymał tego, który spowodował, że błądzisz. ¶184

Odniesienie do Siyyida Muḥammad-i-Iṣfahání opisywanego przez Shoghiego Effendiego jako „Antychrysta Objawienia Bahá’í”. Był człowiekiem o skorumpowanym charakterze i wielkich osobistych ambicjach, który nakłonił Mírzá Yaḥyá do przeciwstawienia się Bahá’u’lláhowi i roszczenia proroctwa dla siebie (zobacz adnotację 190). Chociaż był stronnikiem Mírzá Yaḥyá, Siyyid Muḥammad został wygnany z Bahá’u’lláhem do ‘Akká. Dalej agitował i spiskował przeciwko Bahá’u’lláhowi. Opisując okoliczności jego śmierci Shoghi Effendi napisał w God Passes By:

Nowe niebezpieczeństwo zagrażało teraz w oczywisty sposób życiu Bahá’u’lláha. Mimo, że On sam surowo zabronił swym wyznawcom, przy wielu okazjach, zarówno słownie, jak i pisemnie, jakichkolwiek działań odwetowych przeciw swoim dręczycielom, a nawet odesłał z powrotem do Bejrutu nieodpowiedzialnego arabskiego nawróconego, który rozważał zemstę za krzywdy wycierpiane przez swojego ukochanego Przywódcę, siedmiu spośród towarzyszy w tajemnicy dopadło i zabiło trzech spośród swoich prześladowców, między którymi byli Siyyid Muḥammad i Áqá Ján.

Przerażenie, jakie ogarnęło już pognębioną wspólnotę było nie do opisania. Oburzenie Bahá’u’lláha nie znało granic. „Gdybyśmy wspomnieli”, w ten sposób wyraża swe uczucia w Tablicy objawionej wkrótce po tym, gdy popełniono ten czyn, „o tym, co Nas spotkało, niebiosa rozdarłyby się, a góry obróciłyby się w proch”. „Moja niewola”, pisał przy innej okazji, „nie może Mi zaszkodzić. To, co Mi szkodzi, to zachowanie tych, którzy Mnie kochają, lecz popełniają to, co sprawia, iż Moje serce i Moje pióro płaczą”.

202. Wybierzcie jeden język, (...) przyjmijcie także wspólną pisownię. ¶189

Bahá’u’lláh nakazuje przyjęcie powszechnego języka i pisowni. Jego Pisma przewidują dwa etapy w tym procesie. Pierwszy etap ma się składać z wyboru istniejącego lub stworzonego języka, który będzie nauczany we wszystkich szkołach świata jako język pomocniczy do języków rodzimych. Rządy świata poprzez swoje parlamenty wezwane są do wprowadzenia w życie tej doniosłej uchwały. Drugi etap w dalekiej przyszłości obejmie ostateczne przyjęcie jednego języka i jednej pisowni dla wszystkich na ziemi.

203. Ustanowiliśmy dwa znaki osiągnięcia dojrzałości rasy ludzkiej ¶189

Pierwszym znakiem osiągnięcia dojrzałości ludzkości zawartym w Pismach Bahá’u’lláha jest wyłonienie się nauki opisanej jako „Boska filozofia” obejmującej odkrycie radykalnego podejścia do przemiany elementów. Jest to oznaka wspaniałości przyszłej zdumiewającej ekspansji wiedzy.
Co się tyczy „drugiego” znaku, który objawiony został przez Bahá’u’lláha w Kitáb-i-Aqdas, Shoghi Effendi stwierdza, iż Bahá’u’lláh, „(…) w swojej Najświętszej Księdze nakazał wybór jednego języka i przyjęcia jednej pisowni do użytku wszystkich na ziemi, który to nakaz, kiedy zostanie spełniony, będzie, tak jak On sam potwierdza w Księdze, jednym ze znaków »osiągnięcia dojrzałości rasy ludzkiej«”. 

Szerszy wgląd w ten proces osiągania dojrzałości ludzkości oraz wchodzenia w dorosłość znajduje się w poniższym oświadczeniu Bahá’u’lláha:

Jednym ze znaków dojrzałości świata jest to, iż nikt nie przyjmie brzemienia władzy królewskiej. Królewskość pozostanie bez nikogo, kto byłby skłonny, by samotnie przyjąć jej brzemię. To będzie dzień, gdy mądrość objawi się wśród ludzi.

Shoghi Effendi kojarzy osiągnięcie dojrzałości rasy ludzkiej ze zjednoczeniem całej ludzkości, ustanowieniem światowej wspólnoty narodów i niespotykanym bodźcem do rozwoju „intelektualnego, moralnego i duchowego życia całej rasy ludzkiej”.

